29. hazırkı monoqam ailədə qadın kişidən, uşaqlar valideynlərdən (ana ilə birgə əsasən atadan) asılı olur. ona görə də valideynlərə olan nifrətin obyektiv səbəbləri var. şübhəsiz ki, nifrətin xarakteri də önəmlidir. məsələn: sırf kasıb və savadsız olduğu üçün valideynini bəyənməyənləri bu qrupa aid etmək olmaz. valideynin təzyiqi fərdin qarşılaşdığı ilk təzyiqdir, valideyn ilk divardır, ilk qanun qoyan şəxsdir, ilk dəfə sənə yalan danışır, səni aldadır, səni öz maraqlarına uyğun formalaşdırmağa cəhd edir (heç vaxt buna tam nail ola bilmir) və s. insan əgər "tabula rasa", ağ səhifədirsə, onun üstünə zorakı izlər düşür, amma həyat inkişaf etdikcə insan müxtəlif sahələrdən başqa şeylər görüb öyrənir. öz şəxsiyyətini dərk edir və şəxsi azadlıqdan, (çox vaxt aldadıcı olan) öz qərarlarını verə bilməkdən ləzzət alır. inkarı inkar prosesi baş verir. valideynlər öz valideynlərinə müəyyən qədər qarşı çıxmışdılar, yəni onları dialektik qaydada inkar etmişdilər, indi də özləri inkar olunurlar. bu sonsuzadək belə davam edəcək. valideyn-övlad arasındakı anlaşmazlıqla nifrəti ayırmaq lazımdır. nifrəti aradan qaldırmaq olar, amma bunun üçün ilk başda dediyim qadın-kişi, valideyn-övlad istismar əlaqələrini aradan qaldırmaq lazım gəlir. bunun maddi əsasları iqtisadiyyatdadır, amma iqtisadi dəyişmələri törədəcək bir inqilab üstqurumda (ailədə) birbaşa və qəflətən təsir doğurmur. uzun müddət tərbiyə lazım gəlir, hüquq hər şey demək deyil. uşaqların ictimai tərbiyəsi burada mühüm rol oynaya bilər. qadın-kişi bərabərsizliyi ilə valideyn-övlad arasındakı istismar münasibəti eyni evdə baş verən və birləşmiş fenomenlərdir.

bütün bunlardan əlavə, valideyninə boyun əyən adamdan nə siyasətçi çıxar, nə inqilabçı, nə də proqressiv adam. ümumiyyətlə, öz təcrübələrimə əsasən deməliyəm: vəziyyət elə bir hal alıb ki, valideynini çox sevən insanlara şübhə ilə yanaşmaq lazımdır.