2. belarusiya və sumqayıtda olan xalamgil tətil vaxtı gəlirdi nənəmgilə. biz də günortadan sonra gedirdik uşaqlarla oynamağa. cəmi 9 uşağ olurduq, ən balaca mən idim. həmişə dışlayırdılar məni. birlikdə takılırdılar, mən yanlarına gedəndə susurdular. top oynayanda da 4-4 qrupa bölünürdülər, qalırdım yenə qıraqda. çox incinirdim, çox... mən də otaqlardan birində ağlayırdım. heç biri qoz qoymurdu mənə. bir dəfə xalamoğlu "nellie səndən zəhləm gedir" dedi. ondan sonra heç yanlarına getmədim, birbaşa gedib otaqda babamın başa düşmədiyim kitablarına baxırdım.
indi daha xoşbəxtəm(?). ən azından insanlar məni önəmsəməyəndə canın cəhənnəmə deyib keçə bilirəm, ağlamıram daha.