174. not: yazar bunları ayıq beyinlə yazmışdır

mən biraz vəfasız yazaram, günlük. xoşbəxt hiss etdiyim anlarda sən heç yadıma düşmürsən, amma elə ki nəsə ağlıma ilişir deyirəm bunları yazım. əslində indi də ruh halım pis deyil. bilmirəm, əvvəllər kəlimələrlə aram daha yaxşı idi. indi isə hiss edirəm ki, özümü başa sala bilmirəm. o qədər sözün içində ən uyğununu tapıb bir cümləyə yerləşdirə bilmirəm. susqunluq adət halını alıb deyəsən. danışanda da bir şey dəyişmir deyə istəksizəm. çox ucuz duran “nə mənası var e” cümləsi həyat fəlsəfəmə çevrilib. indiki cümlələrimin arasında da heç bir uyğunluq yoxdur. nə gəlirsə elə onu da yazıram. çünki danışacaq bir şey yoxdur, sussan da olmur. oxucu bəlkə özündən bir parça tapar deyə daha aydın, səlis yazma istəyi də yoxdur. sən özün özünü tapmamısansa oxucu səndən nə anlasın ki, nə də tapsın özündən. mən də guya özümü tapmağa çalışırdım illərdir. keçdi o günlər, axtarmıram, fikirləri də toplamayacam artıq. olsun. qoy, dağınıq qalsın...