175. O gün avtobusdan düşəndə köhnə bir dostumu gördüm. Özümü qandığım vaxtdan birgə böyümüşdük, birgə gəzmişdik, yemək yemişdik, hətta eyni alt paltarını belə geyinmişdik. Böyümüşdü, illərdir görmürdüm onu. Düzü, bəzən yolda görürdüm, amma uzaqdan. Heç vaxt illər sonra bu qədər yaxın deyildik. Bacılarımızın sayəsində tanış olmuşduq, yaxın dost idilər. Elə indi də dostdular, amma indi onun bacısı almaniyaya gedib deyə bacımla əvvəlki kimi əlaqə qurmurlar.

Çox qəribə bir tipi var idi. Heç gözlədiyim kimi deyildi. Əvvəl babyface idi, indi isə üzü tüklənmişdi, nisbətən bədənli idi, azca da saç saxlamışdı. Belə qəşəngləşəcəyini Təsəvvür etməzdim. Çox qəribə oldu, bir-birimizə baxdıq və heç salam da vermədən getdik. Ardı ilə getdim, amma çox yaxınlaşmadım. narahat etmək istəmədim deyəsən. Uşaq vaxtı "sən ancaq qızlarla oynayırsan, məni saymırsan" deyib getmişdi məhləmizdən. O gündən bir neçə dəfə Görüşsək də, ümumi olaraq qırılmışdıq. Bəlkə də ona yaxınlaşmamağımın səbəbi bu sözü təkrarlaya biləcəyindən qorxmağım olmuşdu. indi yeri gələndə özümə "petux" belə deməyimə baxma, o vaxt xətrimə dəyirdi. Onun o sözü beynimə həkk olunmuşdu. "Sən qızbibisən!", "qızlarla oynayırsan!"

Avtobusdan düşdükdən sonra bir-birimizə salam belə verməməyimiz çox incitmişdi. Ardı ilə getməyim və yaxınlaşa bilməməyim də. Qəribədir, axı niyə yanına getmədim? Niyə danışmadım? Yaxınlaşsaydım, əvvəli xatırladaydıq.. nə bilim, əşşi. Bəlkə də belə lazım imiş.

Edit: indiyə kimi bəlkə də başıma gələn ən mənasız xatirə ola bilər, amma pis təsir etdi də neyniyim?