3. Evimdəyəm...
Hər dəqiqə böyük səs, uğultu ilə üzərindən roketlər keçən, top zərbələrindən hər kərpici silkələnən, sabahkı varlığı sual altında olan evimdə...
Belə günlərdən birində çox yaxşı tanıdığım birinin şəhid olma xəbərini alıb, döşəmədə oturub ona son borcumu yeri yetirmək üçün ağlamaq istəyirdim. Olmurdu, artıq gözlərim nəmlənmirdi. Baxmayaraq ki, ürəyim yanırdı, hər şey bir yana qərargahı partlamadan saniyələr öncə o səsin onu necə qorxutduğunu düşünür və o qorxunu bütün qəlbimlə hiss edirdim... Yenə də gözlərim gördükləri qarşısında ağlamağı çoxdan tərgitmişdi.
Pəncərəyə baxırdım... Dünyanı evimizdən çölə həbs etmək üçün çəkilən dəmir barmaqlıqlar indi mənə qəfəsimin bir hissəsi kimi görünürdü, onlar məni bu evə, bu otağa, bu döşəməyə həbs etmişdi...
Günlərdir mən öz sevimli kreslomda oturmur, yatağımda yatmırdım. Ancaq döşəmə... Niyə?
-Hər halda indi mən öz mövcudluğumu sorğulamağı buraxıb, insan ağlının öz rifahı naminə yaratdığı bütün bu maddi varlıqları sorğulayır, onların mövcudluğuna da ikrah hissi ilə baxırdım.
Bütün bu şeylərlə məni təmin etdikləri üçün kimlərəsə borclu olmaq istəmirəm. Varlığın daha böyük bir mənası olmalıdır. Bütün bu madiyyat bir qığılcıma bələd deyilmi?
Əslində diogenin* bütün ömrünü bir çəlləkdə keçirmiş olmasına daim heyfsilənən mən istəklərimdən ibarət bir mağarada belə yaşamağa davam edə bilərəm. * Amma o mağara Şuşada olsun və almaq üçün başımdan dabanlarıma qədər qan axa-axa gedim.


Belə-bolca ifadə edilməmiş fikirlər müşayiətində bitirilən yazı.