191. Neçə yaşım var e, ay ata. Sabah-birisigün evləndirməyi düşünürsən məni. Amma hələ də məndən nifrət mi edirsən, məni sevirsən mi anlaya bilməmişəm. Məncə sevgindən arxayın olmağımı istəməmisən ərköyünlük edərəm deyə. Düz bilirəm, ata? Yoxsa sənin üçün tərbiyə edə bilmədiyin, anamın "qudurtduğunu" düşündüyün övladınam? Həqiqətən də dediyin kimi "nankor" olduğumu düşünürsən? Necə həm belə qayğıkeş, həm də qəddar olmağı bacarırsan? illərdi baxışlarındakı tənəni, istehzanı fərəhə çevirmək üçün nə qədər çalışdığımı bilirsən? Səndən bir afərin eşitməyə nə qədər həsrət olduğumu?
Bir problemim olanda heç vaxt sənə deyə bilməmişəm. Heç vaxt məni sona qədər dinləməmisən. Ən yaxşısını sən bilirsən axı. Əgər başıma pis bir şey gəlibsə, deməli özümün səhvidi.
Uşaqlıq xatirələrimi yada salanda haqsızlıq elədiyimi düşünürəm. işdən yorğun gəlib bizimlə oynamağın, fəhlə qazancınla hər istədiyimizi almağa çalışmağın. Pis ata olmamısan, amma qorxaq olmusan. Ailəni idarə edə bilməməkdən qorxmusan. itəatsizlikdən qorxmusan. Buna görə də ən kiçik azadlıqları belə çox görmüsən bizə. Bir şeyi heç vaxt başa düşməmisən ki, bütün bu hərəkətlərinlə özündən uzaqlaşdırmısan, günbəgün, ilbəil itirmisən məni. Ən pisi də odu ki, məni də qorxaq böyütmüsən, ata. Bu il yarımda yaşadıqlarımda anam qədər sənin də payın var. Bu günə kimi başıma gələnlərin, seçimlərimin, səbəblərimin nə qədərindən xəbərin var? Bilirsən heç vaxt razı qalmadığın qızın sənin başın aşağı olmasın deyə nələrə dözüb? Yox. Bağışla, ata. Sən pis ata olmamısan demişdim, amma yaxşı da olmamısan.
Hər şeyə baxmayaraq, ümid edirəm ki, bu dəfə yanımda olacaqsan. Məni tək qoyma, ata. Sən mənə lazımsan.