163. Təxminən 6-7 yaşım olardı. Şiddətli yağış yağırdı,həmin gün axşamı işıqlarda sönmüşdü. Papamın qapını döyməsiylə sevinmişdim ki, papam gəlib. Amma o gün papamın ilk dəfə gözləri yaşlı görmüşdüm. Əmim ağır yol qəzasında rəhmətə gedibmiş və papam bloka girəndə digər əmimin zəng edib deməsiylə bilmişdi. Qəzanın rayonda şiddətli yağış yağmasının əsas səbəb olduğunu bildiyim gündən bəri hər şiddətli yağış yağanda qorxuram.
Hətta keçən il bu vaxtlar idi, qrup yoldaşım səhər bakı sumqayıt yolunda boz mercedes qəza edibmiş bilirdiz dediyində ağlıma papam gəlmişdi. Ən çox qorxudan isə papama zəng etdiyimdə bildiyim an götürməməsi idi. iclasdaymış məgər. O gün o 1 saatı ölmüşdüm sanki. O qədər ağlamışdım ki , dekan belə fərqinə varmışdı mamama zəng etmişdi,sincab yaxşı deyil deyə.
Təxminən 1 saat sonra papamın səsini eşidən də rahat nəfəs aldığımı anıamışdım. Sonra çox düşündüm niyə mən durduq yerə belə düşündüm kideyə və bundan öncə də yağışlı havalarda papam maşın sürəndə o təşvişi yaşadığımı xatırladım. indidə yaşayıram o qorxunu amma artıq səbəbini bilirəm.
Uşaq idim o qəzanı təsəvvürümdə elə yaratmışdım ki, indidə yazarkən əmimin maşın qəzası olanda sanki yanındaymışam kimi xatırlayıram..