11. Mən, açığı, indi də elə bilirlər çevrəmdəkilər, bir-iki ilə qədər ümumiyyətlə qaynıyıb-qarışmırdım, bir xeyli pis təsirini görüb daşını yavaş-yavaş olsa da atdım.

Əvvəla demək lazımdır ki, asosiallıq dövrü mənə xoş aura gətirmədi, içinəqapalı olduğum dövrlərdə ancaq mənfi düşünürdüm, buna görə də mənlə tet-a-tet danışmaq istəyən az olurdu. Təkliyin özünü xoşbəxt etdiyi bir insan görmədim, bəlkə də xoşbəxtik özü nisbi anlayışdır, bilmərəm. Mən özümdən götürəndə nəticə belə çıxır.

Axırda belə yaşayış olmaz deyib insanlara qarşı bütün qərəzlərimi yıxmağa başladım, salam belə verməyəcəyim şəxslərlə əvvəl məcburən, sonra isə maraqlı mövzular tapıldıqca həvəslə görüşürdüm, danışırdım. O vaxtlarda özümü həqiqətən xoşbəxt hiss edirdim, özümü aldatmırdım.

Zənnimcə sakit uşaq olmaq elə də problemli məsələ deyil, istəyindən asılı olaraq bunu deşib keçmək ya da özün kimi mühit tapıb orada vaxt keçirmək olar. Yuxarıdakı entrilər kimi döymək, döyülmək filan boş söhbətlərdir, bu yaşıma kimi nə döymüşəm, nə də döyülmüşəm* glş .