94. Oğlanların bərbərə getməyi biraz qızların tualetə getməyi kimi birşeydi, yəni tək gedə bilmirlər. Bu ənənəyə sadiq qalaraq mən də dostumla getmişdim bərbərə. O saçını qırxdırırdı, mən də vəzifəmi yerinə gətirərək arada bir güzgüdə onunla göz-gözə gəlirdim. Nəysə, bura qədər hər şey yaxşı idi. Amma mən, "onsuz da gəlmişəm, mən də saçımın yanlarını ağartdırım" deyə düşünərək yandakı bərbərin önünə oturduğum an yeddi ölümcül günahdan birini işləmişdim. artıq mən kirlənmişdim.. mən bərbərimə xəyanət etmişdim.. Yenə nəysə, heç problem o da deyil, problem odur ki, mənim bərbərim yandakı salonda işləyir və müştərinin verdiyi əlliliyi xırdalamaq üçün bura gəlmişdi. Özü də təzə əlliliyi..* bunun nə dəxli var idi heç özüm də bilmədim
pərviz qapıdan girdiyi andan nə qədər gözlərimi gizlətməyə çalışsam da, pərvizin gözlərindən gizlənmək olmurdu. Eləbil saurondu köpoğlunun adamı. Göz-gözə gəldiyimiz andakı bir neçə saniyəlik sükut.. Aciz bir düşmən kimi mərhəmətsiz, amansız bir sükut, Ax!..* yazar bu hissəni rəsul rzadan oğurlayıb
pərvizin ağzından ilk çıxan "nətərsən, qaqa?" sözlərinin altında əzildim, cavab verə bilmədim. istədim ki, "Herşeyi Açıklayabilirim pərviz, göründüğü gibi değil" deyim, amma deyə bilmədim. özümü cilovladım və böyük bir utanc və üz qızarıqlığı ilə "sağlığın qaqa, sən nətərsən" dedim...