244. i̇ş yoldaşımızın ad günü üçün hədiyyə almağa getmişdik. nədənsə adamın marka dəyəri olduğu üçün bahalı saat almağı qərara aldılar. uşaqlar "bəs sən nə düşünürsən?" deyə fikrimi soruşdular. heçnə deyə bilmədim. mən markadan nə anlaram? həyatı boyu heç bir brend istifadə etməmiş biri olaraq başımı eləcə aşağı salıb gülümsədim.

yer aralandı və içinə girdim sanki. nitqim tutuldu, boğazım düyünləndi. beynimdə hüceyrələrin müharibəsi, qəlbimdə bütün vücuda pompalanan qan, qulağımda uşaqların səsiləri. köksümdə dərin ağrı, gözlərimdə çarəsizlik, barmaqlarımda sanki parkinson xəstəliyi.

saat artıq seçilmişdi və mənə sadəcə payıma düşən məbləğdə pul vermək qalırdı. vitrindəki həmin o saata baxaraq düşündüm ki, axı bunu fövqəltəbii edən nədir? vaxtı telefonun ekranından görə bilirsən. ki saat da ancaq toydan-toya taxan millətik. sukeçirməz zad deyir satıcı. hovuza saatla niyə girəsən ki? vəya sırf əlində saat olanda çayda boğulassan ehtimalı çox uzaqdı. nəmmş baxıram. bilmirəm gülüm ya ağlıyım. i̇çimi dərin kədər bürüyüb. saatdan anlamadığım üçün yox, insanların 300 manatlıq saat eşqini anlamadığım üçün...