musa yaqub


    3. Bu gün dünyasını dəyişən şair. Azərbaycan poeziyasına axır illərdə baş vermiş ən gözəl şey idi özü. çox üzüldüm. möhtəşəm yazırdı. içinə pox aşağıdakı şeiri yazan adam ölməməliydi :( söz öləndə o da ölərdi keşkə.

    Taleyin qisməti rast saldı bizi.
    Yolumuz haradasa qırılacaqsa,
    itirəcəyiksə, bir-birimizi,
    Xatirəm yadında qalmayacaqsa,
    Bu əllər mənimki olmayacaqsa,
    Bu tellər mənimki olmayacaqsa,
    Gəl məni, özünə öyrətmə məni,
    Hicran qorxusuyla göynətmə məni.

    Əlimi saçıma öyrətmə belə,
    Gözümü gözünə öyrətmə belə,
    Üzümü üzünə öyrətmə belə,

    Mən bir az baharlı budaq kimiyəm,
    Bir az da sadəlövh uşaq kimiyəm.
    Bala atasına qovuşan kimi,
    Leylək yuvasına yovuşan kimi,
    Arı gül-çiçəyə uyuşan kimi,
    Eh, mən də adama tez yovuşanam,
    Sevgi atəşində tez alışanam.
    Amma ki, sönməyim çox çətin olur,
    Sevgidən dönməyim çox çətin olur,
    Öyrətmə özünə, öyrətmə məni.

    Bəlkə gözləmirdik bu xoş görüşü,
    Yaman qəribədir dünyanın işi;
    Heç vaxt yollarında dayanmadığın,
    Heç həndəvərində dolanmadığın
    Gəlib birdən sənə nə şirin olur!
    Ömrünün içində ömür doğulur.
    Bu şirinim acı olacaq isə,
    Bir qismət çiçəyim solacaq isə,
    Öyrətmə özünə, öyrətmə məni.
    Könlümdə yerin var, qopmaz yerindən,
    Bir əkiz ləçəyi, haça budağı
    Ayırmaq olmursa biri-birindən,
    Məni də ayırmaq çətindir, axı
    Öyrətmə özünə, öyrətmə məni.

    Yox buna taqətim, yox buna tabım,
    Əlimi əlindən üzmək əzabım,
    Sonra bu əzaba dözmək əzabım…
    Yoxsa da, könlümün sınıqları var-
    Hicranın köz basmış yanıqları var
    Mənim dərdlərimin ayaqları var-
    Harda olsa, gəlib tapacaq məni.
    Yaxıb yandıracaq bu ocaq səni
    Gəl məni özünə öyrətmə belə,
    Əlimi əlinə öyrətmə belə,
    Gözümü gözünə öyrətmə belə…


hamısını göstər

sən də yaz!