davamlı dava edən ailədə böyümək


    18. Mərhələli şəkildə irəliləyən aktdır.

    1- əvvəl qorxmaq gəlir.
    səsləri azacıq yüksələn kimi canına vəlvələ düşər ki, bu dəqiqə nəsə düşəcək, sınacaq, bərbad şeylər olacaq. dünyanın sonu imiş kimi.

    2- sonra hər iki tərəfi gözündə dəyərləndirmək, bir növ, kimin haqlı, kimin haqsız olduğunu tapmaq istəyi gəlir.
    Müşahidə edirsən: kim davada necə hərəkətlər nümayiş etdirir, nə deyir, nə üzərində dava düşür, dava olmayan zaman bir-birilərilə necə rəftar edirlər və ya neyləyirlər və s.

    Bu mərhələ çox enişli-yoxuşludur. Çünki bu mərhələ əslində sənin üçün dünyanın ən güclü, hər şeyin öhdəsindən gələ biləcək gücə sahib olan ananın da, o gözündə mükəmməlləşdirdiyin, -nə qədər düşük bir deyim olsa da- "əsl kişi" olaraq tanım verdiyin atanın da əslində necə biri olduğu, əslində ikisinin də o qədər də möhtəşəm və güclü olmadığı, hətta dibinə getsən, hər ikisinin də psixoloji problemləri olduğunun fərqinə varmaqdır.

    Amma çöldən nə qədər də möhtəşəm bir ailə olaraq görünürük, elə deyilmi? 4 uşaq, hər birinin nazı ayrı çəkilir, gözəl-göyçək geyindirilir, gəzməklərindən, tozmaqlarından qalmırlar, təhsilləri yaxşı davam edir, dindirsən, ağızlarından bal tökülür, amma gəl, gör ki, bunların hamısı kənar insanlara qarşı olan bir "oyun", "maskalanmadır". Nəinki kənar insanlar, qohumlar, dostlar, biz ailədə də bir-birimizə qarşı maskalanırıq. Nə mən olduğum kimiyəm, nə də digərləri.

    insan özü ilə tək qaldıqda "özü" olur. Bir də canından, hətta daha çoxu- ruhundan saydığın, birlikdə bütünləşdiyin sevgilin və bir neçə dostunla bir yerdə olduqda "özün" olursan. Mənim könlüm istərdi ki, mən anamla bütün olum, bacımla bütün olum, atamla ən yaxın dost olum, əfsus ki, olmur.

    Yenə də bu mərhələdə düzgün olmayan şeylərin fərqinə varıb gücünün və ağlının çatdığı qədər ailənin böyük uşağı olaraq nəyisə düzəltməyə çalışırsan. Oturub ananla dərdləşirsən, atanla söhbət edirsən, hər iki tərəfə bir-birlərini dinləməyin nə qədər vacib olduğunu, ikisinin də tamamilə düzgün olmadıqlarını, hər ikisində də filan-filan günahlarının olduğunu deməyə çalışırsan, bunun bir xeyrinin olmayacağını bilmədən, fərqinə varmadan, gələcəyi təxmin edə bilmədən. Əlindən nə gəlirsə, edirsən artıq.

    3-cü mərhələdə isə..
    Artıq qəbullanırsan. Atanı da, ananı da olduğu kimi, bütün günahları ilə qəbullanırsan və artıq səslərinin yüksəlməsi sənin üçün nəsə ifadə etmir. Artıq bu mərhələdə "boşansalar, rahatlaşardıq daha" deməyə başlayırsan. Ürəyində 10% bunu istəməsən də, 90% səslərindən, boş mübahisələrindən bezdiyin üçün boşanmalarını həqiqi ürəkdən istəyirsən. Maman öz mamasına "whatsapp"la dərdini danışanda nənən "boşan, çıx, gəl" dedikdə daha yan otağa keçib "boşanacaqlar" düşüncəsi ilə ağlamırsan, əksinə mamana işarə edirsən ki, maman düz deyir, boşan, çıx, get!

    Daha sən susursan, çünki arxanca gələn bacı-qardaşlarının "2-ci mərhələsi" başlayır, onlar danışıb həll etməyə, ya da dözümsüzlük göstərməyə başlayırlar. Sən susduqda "niyə susursan? Dillən də!" Dediklərində heç nə demirsən, icazə verirsən ki, bacı-qardaşların da gözlərində böyütdükləri ata-anaları ilə yaxından tanış olsunlar.

    Sonrakı mərhələ varmı, bilmirəm. Bəlkə də sonrakı mərhələ "boşanmağı seyr etmək"dir, ki bu mənim üçün ən yaxşı haldır. Xəstə olan anam əsəbdən qurtular, ən azından onun ölümünü seyr etmərəm. Bəlkə də bir neçə il ömrü qalıbsa, onu da qışqıraraq, əsəb keçirərək çəkməz. Bax, bunu da qəbullandım, sözlük.

    Bütün bunlardan uzaqlaşıb atamla olan söhbətimi yada saldıqda mənə bir dəfə belə dediyini xatırlayıram:
    "Baban nənənin üstünə həmişə qışqırırdı, mən həmişə özümə söz verirdim ki, atam kimi olmayacam, həyat yoldaşımı incitməyəcəm, boşuna əsəbiləşməyəcəm. indi də çalışıram elə olum".

    Təəssüf, ata, təəssüf. Sən babamın tam bir kopyasısan. Hər dəfə mamanın üstünə qışqırdıqdan sonra üzünə gələn o əsəb qarışıq peşmanlıq ifadəsini də görürəm, bu da zənnimcə, özünə verdiyin sözü pozduğunun fərqinə vardığından olur.

    indi də sən mənə "mənə çox oxşayırsan" deyirsən. Məhz buna görə də mən qorxuram. Onsuz da ailə qurmaq, uşaq dünyaya gətirmək fikirlərindən olduqca uzağam, qorxularım məni öldürür, sənin də belə deməyinlə daha çox gözüm qırılır. Mən öz həyat yoldaşımı it kimi qapmaq, uşaqlarımda travma qoymaq, ailəmi bədbəxt etmək istəmirəm.

    Ailə ən əsas xoşbəxtlik mənbəyidir, dostlarla əylənsən də, çölə çıxıb gəzsən də, alış-veriş də etsən, işləsən də içdən-içə səni öldürən, qurudan bədbəxtliyindir ailənin dava etməsi. Hər gülüşdə bir göz yaşı, hər uğurda bir utancdır. Mən də gələcək ailəmin və özümün xoşbəxtliyini əsəbimi idarə edə bilməməyimə qurban verə bilmərəm.

    Hər şeyə qarşı olan bütün ümidlərim ölüb. Əvvəl "yaxşı olacaq, ümidim var!" Deyə ortalıqda dolanırdım, indi isə pessimistlik canıma hopub. Bütün etdiyim şey boş oturub divara baxmaq, arada da sözlüyə daxil olub yenə pessimist/depressiv entrylər oxumaqdır. Daha belə nə qədər davam edəcək, melanxoliyam məni haralara aparacaq, bilmirəm.


hamısını göstər

sən də yaz!