220. 1 il öncə üçün çox darıxıram. karantin müddətini "gəl çıxaq gəzək" deyirdin, tənbəllik edib gəzmirdim səninlə. keçən səfər parka getdin tək, dərsdə idim deyə gələ bilmədim səninlə, çox vicdan əzabı çəkdim -* təklif etmişdin ki, gedək. mən də getmədim, dərsim var idi. səndən dəhşət utanıram, ata. nə mənada utanmaq? sənə olan hörmətimdən adicə salamı verə bilmirəm, onsuz utancaq insanam mən, heç kəsin gözünün içinə baxa bilmirəm. bəzən mənə əsəbiləşəndə deyirsəne, "gözümün içinə bax, kişi!" mən onda gözünün içinə baxa bilmirəm. sənin kimi olmaq istəyirəm, ola bilmirəm. çox özənirəm sənə, ən çox sənin kimi olmaq istəyirəm, amma bunu bacarmıram. idealımsan, amma sənin kimi biri olmaq mümkünsüzdür. illərlə rayonlarda keçirdiyin günlərdə mənlə danışmırdın, vaxtın olmurdu. indi ki, yanımdasan. buna görə də çox sevincliyəm. həmişə çalışıram ki, dərs çıxışı çöldə yemək yeməyim ki, evə gələndə birlikdə sənlə qarşılıqlı yemək yeyim.
çox saf insansan, ata. məsumsan. sənə o rütbənin, formanın verdiyi ciddiyyətə özüm də formada şahid olmuşam, o geyimi mən də az müddət də olsa, üstümdə daşıya bilmişəm. amma, mən sənin kimi daşıya bilmədim o geyimi həmin az müddətdə. sən o formanı çöldə geyinirsən, ciddiyətin işdə olur, evdə çox fərqli olursan. bir də, bacımı məndən çox nazlayırsan deyə paxıllığını çəkirəm -*

yaxşı ki, mənim dədəmsən, Komutan. səni çox istəyirəm, sadəcə bildirə bilmirəm.