445. Neçə gündür ki, fikirlərim çox qarmaqarışıqdı. Fikrim özümdə deyil desəm, vəziyyətimi daha yaxşı ifadə etmiş olaram. Anam demiş, huşsuz-başsız bir şey olmuşam. Keçən dəfə zibili paltaryuyan maşına, çirkli paltarı da zibil qabına atdım. Maşın işə salınmamış evdəkilərin xəbəri oldu, bir təhər zibili çıxartdılar paltaryuyan maşından. Bayaq da işə gələndə evin qapısını açıq qoyub evdən çıxmışam. Yaxşı ki, evə oğru girməmiş qonşulardan biri görüb xəbər edib.

Ümumiyyətlə yol gözləmək və yaxud kimdənsə nəsə hərəkət gözləmək çox pis bir şey imiş. Ağıl, fikir qalmır adamda, bütün diqqətin orda olur. Əslində səbrli biriyəm. Konkret vaxt olsa, o vaxta qədər gözləyə bilərəm. Amma bilinməzliyə gələ bilmirəm də. Gözləyirəm, amma nəyi və nə vaxtı gözləyirəm, bax onu bilmirəm. Qalmışam belə. (baxma: bu aşk meşk işleri bize göre değil, arkadaş)

Yəqin eternal sunshine of the spotless mind filmini hamı bilir. Orada məsələn bir aparat var, bu aparat vasitəsi ilə yaddaşından istədiyin hadisələri və kəsləri sildirə bilirsən. 21-ci əsrdə bir mənalı olaraq ixtira olunmalı aparat bu aparatdı (baxma: change my mind). Bəlkə də artıq belə aparat var, amma kütləvi istifadəyə verilmir. Amma bu aparatdan istifadə edilsə, insanların məhsuldarlığı 3-4 dəfə artar. Hardansa yadına bir hadisə düşür, ya da bir nəfər. Başlayırsan boş divara baxıb onun haqqında fikirləşməyə, iş güc də qalır qıraqda. Ayılıb görürsən ki, 1 saatdı elə boş-boş divara baxmısan.

isti və ağcaqanad da bir tərəfdən əsəblərimi tarıma çəkir. Onsuz gün ərzində 6-7 saat yatıram, onun da 2 saatı ağcaqanadların vızıltılarına qulaq asmaqla keçir.

Hələ dünən evə gəldim, yatana qədər təxmini 20 dənəsini öldürdüm, dərman yandırdım, sonra ağcaqanad üçün rozetkaya taxılan göy rəngdə aparat olur, onu da taxdım. Axşam eşidirəm yenə vızıldayırlar. Yatmamışdan əvvəl heçnə yox idi axı, necə peyda oldu bunlar. Şübhələnirəm ki, evə gizli keçid flan açıblar, elə daxil olurlar, ya da haradasa gizlənirlər, dərmanın təsiri keçəndən sonra ortalığa çıxırlar. Bir gün tapacam onların zulalarını.

Hələ səhər qaşına-qaşına oyanıb qarınları qan ilə dolu ağcaqanadların tavandan və ya divardan asılı şəkildə görəndə lap əsəbiləşirsən. Əvvəllər həmin ağcaqanadlara dəymirdim və fikirləşirdim ki, onsuz bunları öldürsəm nə olacaq, öldürməsəm nə olacaq. Həm də bu ağcaqanadlar digərlərindən fərqlənirdilər. Dərmandan, divara əzişdirilib öldürülmə təhlükəsindən qurtulmuş, qanı məharətlə əmmiş ağcaqanadlar olduqlarına görə onlara müəyyən qədər hörmətim də var idi. Ona görə dəyib dolaşmırdım. Amma sonra ağcaqanadlar haqqında sənədli filmə baxanda öyrəndim ki, əslində ancaq dişilər qan ilə qidalanırlar, onu da çoxalmaq üçün edirlər. Yəni bir ağcaqanadın çoxalması üçün proteinə ehtiyacı var, o proteini də qandan alırlar. Erkəklərin isə qana ehtiyacı yoxdu, onlar çiçək şirələri ilə kifayətlənirlər. Uzun sözün qısası, çoxalmasınlar deyə bunları da öldürməyə başladım. Amma ehtiyatlı olunmalıdı, çünki ağcaqanadları bu şəkildə öldürəndə divarda qan ləkəsi qalır. Söhbət əməlli başlı qan ləkəsindən gedir, ya uçurdub göydə tutub öldürməlisən, ya da dərman ilə.

Təzəlikcə belə bir informasiya da öyrənmişəm ki, ümumiyyətlə bu ağcaqanadların ekosistemə hər hansı şəkildə faydası belə yoxdur. Yəni ağcaqanadlar məhv olsa, nə ekosistem pozulacaq, nə də dünyada hər hansı dəyişiklik baş verəcək. Erkəkləri çiçək şirələri ilə qidalandığına görə tozlanmaya biraz kömək edir, amma onlarsız da bu tozlanma baş verir. Arılar kimi deyillər yəni. Bir sözlə sadəcə gün-güzəranını zəhər etmək üçün var olan bir həşəratdır ağcaqanad.

Niyə belə bir entri yazdım bilmirəm. Dəxlisiz, mənasız bir şey oldu, amma neçə gündür bu ağcaqanadlara bəslədiyim “fikirləri” bir yerə tökməliydim. Bəlkə də başqa səbəblər var, başqa şeylərə əsəbiləşirəm, və acığımı yazıq ağcaqanadlardan çıxıram. Ola da bilər, olmaya da bilər. Olmayada bilər. Hansı düzgündür görən? “olmaya da bilər” qəribə gəldi bir anlıq. Aşk bu seve bilir de, tuzaklar kura bilir de, samimi oluyor derken, mesafe koya bilir de. Nəysə yaxşı deyiləm bu aralar.