454. neçə gündür dişim durmadan ağrıyır, həkimə getmək üçün isə halım yoxdur. artıq yavaş-yavaş hardasa 1 ildir fikrini çəkdiyim o şeyə addımlıq məsafələr qalıb. gedib-gəlməmək istəyirəm sözlük.

hər şey cəmi 2-3 şeydən asılıdır. o vaxtı necə gözəl idi, hər şey bir şeydən asılıydı, indi isə dəyişib. artıq bir etapı keçirsən, digəri qarşına çıxır. onu keçirsən bir başqası. mən müsahibələrdə "bunu bilmirəm gedib öyrənim" deyən olmamışam, "bunu bilmirəm, başını buraxım" deyən də olmamışam. əksinə, "asandır, öyrənə bilərəm" deyib qarşıdan da bir addım gözləmişəm. mənə tərəf addım atmayana mən niyə addım atım ki, düz deyil? toleranslarına sığınmışam bəlkə də, ya da eqom çox yüksəklərdə fırlanıb. bəlkə də elə həqiqətən, ikinci tipəm, amma qəbul etmirəm axı, a kişi. bu misallar şərtidir e, belə normalda müsahibəyə çağrılanda uje atkaz verirəm, elə bir evreyə gəlib çatıram.
özüm öz həyatımın içinə zibili qoydum bu ana qədər. hər şeyin daha da bərbad olmasına ehtiyac hiss edirəm deyəsən hələ də. məntiqli bir açıqlama verə bilməyəcəm əfsus ki. axı burda hamı öz qaydalarına görə oynamır. hər kəs bir çərçivənin içindəki qaydalarla gedir. adicə şarın içinə üflədiyin hava, evdə otağın içinə, küçədə isə dünyanın içinə doğru genişlənir. şarlıq bir şey yoxdur burda. özüm özümə bəzi şeyləri izah etməyə gərək duyuram bəzən.

nə vaxt bura bir şeylər yazmağa başlasam, içəridə sıxışıb qalmış ikinci bir şəxsiyyətlə qarşılaşıram sanki. ikişəxsiyyətli zadam amk, bipolar zad deyirdilər ondan. ən böyük marağım astronomiyaya idi, daha sonra bir anlıq dəyişib kimya oldu, ondan sonra dəyişdi, kompüterə düşdü, sonra da miflərə sığınmışam. arada da gəldi gedər nələr nələr oldu. inan ki, hamısının qırılmasında kimlərinsə böyük zəhməti oldu. elmlər akademiyasının qarşısında təsadüfən tanış olduğum koreyalı bir qaqaş mənə danışırdı ki, bəs, "mən də sənin kimi düşünürdüm, hər şeyin bitməli olduğunu, intiharları, yıxılmaqları", sonrasında mənə dediyi söz "mən tanrını tapdım, mən quranı tapdım, mən islamı tapdım" kimi absurd bir cümlə oldu. o an da, indi də fikirləşdiyim şey, nəyə görə bəzilərini həyata qaytaran bir varlıq, bəzilərini də çıxılmaz vəziyyətdə ora doğru sürüklədi. mən hələ də onu axtarıb tapa bilməmişəm. yumruqlarım düyünlənir, əllərim əsir, saçlarım əlimdə qalır, amma buna rəğmən belə yaxşı heç nə olmur. bax, sözün əsl mənasında yaxşı heç nə olmur.

yanlış düşüncələrdən tut, yanlış anlaşılmaya qədər, edilən yanlışların nə cəzası verilir, nə doğruların mükafatı verilir. nə o taydan səs var, nə bu taydan. ikiyə bölünmüş xəyalların bir qismi gələcəyə ümid verir, bir qismi səni uçuruma sürükləyir. ya da məni.

hər nə vaxta qədər belə davam edəcəyini bilmirəm, açığı onun dərdini də çəkməkdən yoruldum. təsəvvür et ki, 16 balla imtahana daxil olursan, günahkarı sənsən. amma sən deyilsən. səni ilk ildən kəsib bütüb həvəsini qıran o cındır, indi də sənin ömründən ömür alır. burdan keçdikdən sonra yekun dövlət imtahanı deyilən absurd bir şey var, onu keçməlisən, nə bilim sonra nə, nə. tam sərbəstlik hüququn sanki sənin əlindən həmişəlik alınmış kimidir, elə deyil? nə istədiyin kimi yaşaya bilirsən, nə istədiyin kimi ölə bilirsən.

mən 1 ay bundan öncə çoxlu dərman içərək özümü öldürməyə çalışmışdım. di gəl ki, faydası olmadı, əksinə, yaşamaq üçün, bir şeylər etmə zorunluluğu doğdu öz özündən. gecə saat 4-də ambulans, ya da valideyn arxasınca qaçmaqdansa, bir banka suyun dalınca qaçıb, hər şeyi ən gizli variantda tez yoluna qoymağa çalışmağa döndü məsələ. bir əlimdə beş dənə görünən telefon, ayağımın altında yastıq kimi yumşaq, dibə doğru uzandıqca uzanan, yumşaq pol, xalça, səndən kilometrlərlə uzaq tavan, gözümün önündə uçuşan qaranquş bənzəri halisunasiyalar, üstümə bir ayı kimi gələn şkaf və s. heç bir mənası olmayan bir həyatda qalma mübarizəsi. bir anlıq etdiyimin fərqinə varıb əl saxlayırdım, amma bir tərəfdən də ağrının şiddətindən bir şeylər etməyə çalışmaq.

nə mənası oldu ki, indi. nəticədə heç nə, heç bir işə yaramadı. ağlamaq sırasının bəzən sənə çatdığını hiss edirsən, sonra ağlamamaq üçün bir şeylər yazıram. könül istərdi ki, içkili olub gedim yatım. ama sabah bəlkə də taleyimi həll edə biləcək bir imtahanla üz üzəyəm. 120 sualdan cəmi 4-nü oxumuşam. beşinci sualda müəllimə nə az, nə çox, düz 35 bal üçün yalvarmağı düşünürəm. nə bilim. zamanında imtahan kağızına bekarçılıqdan gta san andreasın hekayəsini də yazıb kəsilmişdim. 4 ilin heç bir gətirisi olmasa bax bu həqiqətən də ən ağır işgəncələrə səbəbdir. nə isə

içəridəki dəli, mənasız fırtınalarla boğuşmağa, dərdini danışa bilməməyə və yalnızlığa davam. əsas olan ürəklər idi, onu da bir daşa çevirdik. hər şey öz axarında, amma üzü qabağa yox, üzü aşağı.