20. darıxıram. qəlbimin ucu göynəyir. imkanım olduğunda ilk fürsətdə qaçmağı planlayıram. kimim- kimsənəm yoxdu orda. ömümdə sadəcə bir dəfə olmuşam. qaldığım müddətdə o qədər də güllük-gülüstanlıq keçməyibdir günlər. hətta möhkəmcə xəstələnmişdim də, vapura minib cərrahpaşanın yolunu tutduğum hər erkən səhərlərdə. önəmli bir yerdə işləyir deyə götü burnundan da yuxarı olan insanlarla məcburi, sevimsiz ünsiyyətlərdən daha da iyrənirdim hər keçən gün. təpədən dırnağa içi boş insanlar yığını. yaxşı, ümumiləşdirmirəm. yaxşıları da var. hansıki başımın tacıdırlar. heç tanımadıqları halda məni evlərində qonaq edən insanlar. təmənnasız! sadəcə münasibətimiz yaxşı oldu deyə evlərində yaşamağımın qarşılığında məndən daima yoldaş olaraq qalmağımı, irtibatı kəsməməyimi istədilər.
özümə sual verdim: bu qədər müddətdə tanımadığın birini evində saxlayardınmı? özüdə qarşılığında pul almadan? çətin sualdır.

istanbul.. ilk dəfə bir yerləri gəzmək üçün əslində ikinci insana ehtiyyac olmadığını, yanında mütləq birinin olmağının gərəkmədiyini öyrəndim. mən və özüm gəzdik istanbulu. həftədə ən azı bir dəfə mütləq boğaz turuna çıxmalı idim, simitimdən çörəyimdən kəsib 10tl-ni ayıraraq. çox yerləri qalıb görmədiyim. getdiyim ölkələrdə həmişə turist axını olan yerlərdən uzaq durmağa çalışmışam. düzü indi bəyənmirəm bu xüsusiyyətimi. istanbuldakı tarixi yerləri də görə bilmədim bu səbəbdən. növbəti dəfə gedəcəyimi dəqiqləşdirəndə əlimdə maraqlı və görməli olduğum yerlərin siyahısı ilə gedəcəm. istanbulu özüm üçün yenidən kəşf edəcəm...