12. yaş ötdükcə hər şey o qədər sürətli keçir ki sevmədiyin şeylərin belə daha yavaş baş verməsini istəyirsən. daha əvvəllər bütün qış oturub yazın gəlməsini gözləyirdinsə indi qış gecəsinin səhərə dönməsini istəmirsən. həyat elə şirindir ki ölümlü olduğunu unutmağa çalışırsan. müəyyən yaşa qədər bunun fərqinə varmır insan, yirmilərin sonları yəqin, sonra isə zamanın xərclədiyin ən dəyərli şey olduğunu anlayırsan. "vaxt öldürmək" ifadəsi məsələn, irrasionaldır. vaxt öldürmürsən. bəlkədə sevdiyin şeylə məşğulsan. oturub tavanı izləmək bəlkə də modern insan olaraq sənin tək tük sahib olduğun imtiyazlardandır. film izləmək vaxt itirmək deyil. meditasiyadır. bir müddətdən sonra aldığın ən böyük zərbə zamanı belə zamanın yavaşlamasını istəyirsən, istər xəyanət istər öngörmədiyin səhvlər, zaman yenə tez keçsə nə heçnə öyrənməyəcəksən, və həm də ölümsüz olduğun yalanı daha da barizləşəcək.
qış gözəldir.