7. düşünürəm ki, insanlar qocalıqdan yox daha çox ölümdən qorxurlar. normal həyat sürmüş insanın (əslində bütün canlıların) keçirdiyi sonuncu dövr qocalıqdır axı. qocalıqdan qorxmağın özümə görə bir səbəbini deyim: düşünün ki, qocalmısız və indiyəcən tanıdığınız bütün dost-tanışlarınız ölüb. insanı istər-istəməz qorxu bürüyür ki, sabaha-birisigünə mən də öləcəm. bəs öldükdən sonra? düşünürəm ki, elə ən çox həyatı sorğulayan insanlar artıq qocalmış insanlardırlar. həqiqətən elədirmi, bilmirəm. sadəcə fərziyyədir bu. yəni, hərhalda mən də qocalanda ölümü, ölümdən sonrakı həyatı sorğulayacağımı düşündüyüm üçün belə fikirləşirəm. zatən indi də ara-sıra sorğulamalar olur, amma qocalanda daha çox olacaq deyə düşünürəm. ölümə daha yaxın ikən. digər canlılardan fərqli olaraq biz insanlar ölümün nə olduğunu, ölüm anlayışını yaxşı dərk etmişik. çünki, insanların ölümünə şahid oluruq. sadəcə heyvanların ölümünə şahid olsaydıq bu qədər qoymazdı qocalma qorxusu. amma insanlar da öldüyü üçün insana çox pis qoyur. kaş ölümün nə olduğunu bilməzdik biz də. iki sitat gətirib entry-ni burada dayandırıram.
"həddindən artıq şüurlu olmaq bir xəstəlikdir."
~ fyodor dostoyevski - yeraltından notlar

"sözün də su kimi lətafəti var,
hər sözü az demək daha xoş olar.
bir inci saflığı varsa da suda,
artıq içiləndə dərd verir o da."
~ nizami gəncəvi - az danışmağın gözəlliyi

bu iki sitatla hər şeyin həddindən artığının ziyan olduğunu izah etməyə çalışdım. çox bilməyin belə.
bu başlıqla bağlı fikirlərim o qədər qarışıqdır ki, fikirlərimi cümlələrə çevirib sizə çatdıra bilmirəm. fikrim haçalanır, başqa mövzulara gedib çıxıram (ölüm, axirət, allah və bənzəri mövzular). ona görə də burada məcbur saxlasam yaxşı olar deyə düşünürəm. nə vaxtsa, fikirlərimi toparlaya bilsəm, düzəliş edəcəm. "bəs bura qədər boşuna niyə oxudum?" deyə düşünənlər ola bilər, ölüm qorxusu başlığına belə bir entry yazmışam, onu da oxuya bilərsiniz: #368226