48. yaş, təcrübə, məsuliyyət, işlər artdıqca öyrəşilən, önəmini itirib həyatının bir parçasına çevrilən şey. ən azndan məndə belə oldu.
Ayaqqabının altına yapışan saqqız kimidir. Orada olur, amma tapdayıb hər yerə özünlə aparırsan. Qopmur ki qopmur. gündəlik öhdənə düşən məsuliyyətlər var və bunları etməlisən. depressiya belə ləngitmə səbəbi ola bilməz. günə 2 imtahan verib mental yorğunluq, tükənmişlik ilə duş qəbul edə bilərsən. amma hamamdan çıxdıqda yenə hazırlaşıb başqa işinin ardınca getməlisən. yemək yeməyib 3 dəfə ardıcıl double shot espresso ilə hərlənmək, olsun. yenə çatdırmalı olduğun tərcümə işləri var.
çox ironikdir həyat. Vaxtilə depressiyada olanda bu məni sıxırdı, çözüm axtarırdım, oturub niyə beləyəm deyə dərd çəkirdim. indi isə çox adiləşib, vecimə deyil. Zülüm çəksəm də vecimə deyil. Çünki insanövladının təbiətində var öyrəşmək.
Hərdən bpd simptomlarımla birləşib çöküş yaşadır mənə. Amma yenə də toparlanmaq məsuliyyəti üstün gəlir. Həyatdı da, sözlük. Harada qopar, qopar.