20. xosrov və şirində şirin gəlir çayın/ gölün kənarına və Nizami onun bədənini təsvir etmək istəyəndə birbaşa deyil, su düşən səklini təsvir edir. səbəbi isə sadə: islam irfanı və əxlaqı. birbaşa təsvir eləsəydi, "günah" olardı. bu arada bu səhnə nizami metrosuna düşəndə sağdakı 2-ci, ya da 3-cü sütun olmalıdır. şirin başıaşağı dayanıb gölün kənarında, yanında ceyran. səhv etmirəmsə, şirin də başını tutub aşağı. amma istər yeddi gözəl hekayəsi olsun, istər zamanına görə digər saraya həsr olunmuş əsərlərin çoxsu seks hekayələri ilə doludur. oxuyub, 31 çəkiblər. adicə yeddi gözəldə, Xosrov saraydakı gizli otağı açır və yeddi gözəlin heykəlini görür, düşür bunları axtarmağa. bu arada Xosrov tarixi şəxsiyyətdi, həqiqətən də elə biri olub, sasani hökmdarı. nəysə, bu yeddi gözəli tapır və hər gün biri ilə yatır, axırıncı gün nəriman adlı gözəllə yatır. bu əsəri uşaq vaxtdı nəşr versiyasını oxumuşam. bildiyin erotika. Nizami sonuncu gözəli nəyi var təsvir edir. (baxma: buna da kalkmazsın bee ) xosrov səhər onunla yenə olur. sonra çobanla görüşür. Çoban da deyir ki, bala bazlığın başın burax ölkə əldən edir. nəysə, bu ibrətamiz söhbətdən sonra, Xosrov qayıdır ölkəni idarə edir. şirin də axırda ona ərə edir. fərhada qalan boşuna külüng vurmaq olur elə (baxma: ferhadin şirini deldiği gibi )

bir də not düşüm: burdakı diqqət çəkən məqam sonuncu gözəlin adının nəriman olmalısıdır. wtf? dediğinizi duyar gibiyim. fars (dilli) ədəbiyyat çevrəsinə aid olmasına baxmayaraq, Nizami əhli-sünnə şairi olub, dolayısı ilə ərəb təfəkkürün təsiri var. nəriman ismi əslində fars sözüdür. sədi şirazinin şahsənəm əsərindəki rüstəmi zalın atasının adıdır. hərfi mənası igid, cəsur, qəhrəman deməkdir. ona görə fars mədəniyyətinin təsiri olduğu yerlərdə bu ad oğlanlara verilən addır. eləcə də bizdə. ərəblər isə ədəbiyyatda bədəni gözəl olan, yəni sexy olan bir qıza bu adı verirlər. ərəb kültürlü yerlərdə də bu ad qız adıdır: Türkiyə. Nizami də eyni xətlə gedib.
edit2: şah sədi şirazidən onu mədh edən bir əsər yazmağı xahiş edir. o da inkar edir. atırlar həbsə. zindanda yanında bir kişi olur. kişi baxır şirazinin saqqalına ağlayır. şair soruşur ki, niyə ağlayırsan? düşünür yəqin nəsə ağıllı söhbət edəcək. deyir, saqqalını görürəm, keçim yadıma düşür, ona ağlayıram. sədi də qardiyana yalvarır ki, açın qapını bu cahillə bir dəq dayanmaq istəmirəm, o əsəri də yazacam. beləcə şahsənəm ərsəyə gəlir.