midlake

5. hardasa iki il bundan qabaq babat depresiv havalarda idim. dönüm nöqtəsində idi sanki. çox şey ilə yeni yeni tanış olurdum. qəribəlikləri ilə bərabər ağır da basırdı. inanırsan, nə edəcəyimi bilmirdim də. içki ilə tanış olduqdan sonra,qismən geridə qalan günlər də demək olar. çünki, o zamanlar tamamən ayıq başda idim. hər gün evdən çıxıb axşama kimi tək gəzirdim küçələri. oturub fikirləşəndə nətər eləmişəm ala bunu özümə də çatmır. indi 10 gün tək qalanda gijdıllaq oluram, ama o vaxtlar ehtiyac kimi idi. özü də evdən çıxanda hara gedəcəyimi heç bilmirdim, plansız zadsız tərpəşirdim, şəhərimiz də balaca idi, hər yerini gəzirdim demək olar ki. avtobus avtobusun dalıycan, otururdum bir ucdan o biri uca, bax bu səyahətlərdə mənə yoldaşlıq edən musiqi qrupu (bax: midlake) idi. bir iki dənə mahnısını yükləmişdim telefona, təkrar təkrar dinləyirdim. oturub bir qıraqda toyuq dönəri yeyirdim, qulağımda the fairest way parçası yediyim dönərə ayrı bir kədər qatırdı. dönərin ortasında iştahım kəsilirdi, yeyə bilmirdim. hüzün dolu vaxtlar idi, ama hər midlake parçası görəndə unutmayacağım xatirələrdən…

bütün musiqilərində tərifini verə bilməyəcəyim ağlama istəyi duyduğum qrupdur.

(youtube:

)

ən sevdiyim.

bəyəndiyim albomları: (baxma: the trials of van occupanther), (baxma: the courage of others)

şərhlər: