5. əmim ağ rəngdə, narıncı və qara bənəkli bir pişik gətirdi. nə ad qoyacağımızı soruşanda anam dedi: “birinci pişiyinizdir, məstan olsun.” məstan da bildiyimiz tənbəl ev pişiklərindən idi. üç balası oldu: narıncı qardaşımın; boz bacımın; və ağ-qara mənim, tom.

soldakı, tom. sağdakı da məstan.

şəkli iglonun içindən, çəkmişdim. atamla hər səhər maşın rahat çıxa bilsin deyə piltənin üzərindəki qarları təmizləyirdik ki, qar qalanda sübhün şaxtası yolu dondurar, hərəkət eləməyə qoymazdı. həmin qarları bir yerə yığmağa başladım. əvvəl özüm də bilmirdim nə edəcəyimi. balaca qar topunu qaldıra biləcəyim ağırlığa gətirənə qədər hər tərəfdən qar gətirərək kiçik dağımı böyütməyə başladım. sonra bir gün içini açıb barmaqlarım donana qədər мастерок'la kazıyıb genişləndirdim. axırda iki 1.60 uşaq şahmat oynaya biləcək qədər böyük, amma domino üçün əlverişsiz bir iglo alınmışdı. çünki, daşları boylansan görərdin-*

tom hər işdə yanımızda olurdu. məktəbə gedəndə bir yerə qədər yola düşər, qayıdanda darvazanın ağzında qarşılayardı. hardasa tuta biləcəyi cücü, siçan-mış olsa, tez çağırırdım, pspsps, naxadı tuturdu temanı. böyük gözləri kiçilib “hunter mode”a düşər, qulaqları, burnu ilə ətrafı yoxlayardı. ən maraqlısı, nə tuturdusa gətirib qarşıma qoyurdu. 2 metrə ilanlar, rəngbərəng kərtənkələlər, sərçə, dələ, siçan, mış baxmırdı nədi, yoxamsa orda atırdı evin qabağına. hələ kefinə düşən də al-ver oynayırdı, əlini uzadırdı, eynən itlər kimi. anam çöldə balıq təmizləyirsə, o birilər kimi qap-apar fürsəti gözləməz, anam atanda payın götürüb gedirdi. atam belə o pişik üçün sür-sümük gətirirdi.

bu başlığa yazsam belə, bilirsiniz, tom pişik, ev heyvanı və ya adına qoya biləcəyimiz hər hansı bir ifadədən uzaq idi, tom adı mənim üçün sadəcə tom olmuşdu, üstünə bir tərif verilməyən.

ilk dəfə balası olanda biri ağ-qara bənəkli, biri kömür rəngində, biri də özünə oxşayırdı. anam “ad qoyma, balacadılar” dedi. düz də deyirdi. kömür öldü. ağ-qara olanına “bəbir” adını verdim, sürətli idi, sonralar əmimə verdim siçan tutmaq üçün, amma bir həftəyə qayıtdı. özünə oxşayana isə jerry dedim. amma bir səhər oyandım, tom qapıda durmuşdu, gözü bağlı, ölü jerry-ə toxunurdu. sakitcə ona baxdı, sonra mənə. sanki bilirmiş kimi. mən də soyuqqanlılıqla digəri kimi basdırdım. bəbir də sonra itdi, qayıtmadı.

o vaxtdan sonra tomun balalarının hamısına nə qədər yaxşı baxdımsa, gözlərində şirə yaranır, bədənlərini qarışqa basır, hərəkət edə bilmirdilər. əlimlə neçə pişiyin qarışqasını, şirəsini təmizləmişəm bilmirəm. hazırlığa gedib-gəldiyim vaxtlarda tomun gündən-günə arıqladığını, yaşlandığını görürdüm. hər gün gözümün qabağında zəifləyirdi.

həmin günün çox da uzaq olmadığını başa düşmüşdüm.

uzaq bir kəndin, sakit sükunətində yüksələn günəşin zərif şüalarına oyandım. həyətə düşər-düşməz, qapının ağzında, hərəkətsiz yatan, dostumu gördüm. bədənini götürəndə qollarıma çox ağır bir yük çökmüşdü. o qədər xatirə canlandı ki, itirdiyim şeylərdən çox bundan sonra yaşaya bilməyəcəyim gələcək üçün pis heyifslənmişdim. sadəcə xoş xatiriləri ilə daim yadımda qalacaq gözəl dostum, görüşənədək.