Xəstələnmişəm sözlük. Artıq 2 həftədən çoxdur sağala bilmirəm. O qədər çox öskürürəm ki, az qalır ciyərlərim yerindən qopub ağzımdan gəlsin. işlərimi görə bilmirəm, hətta yeriyə də bilmirəm. 3 gün əvvəl öskürərkən yıxılıb qabırğamın birini də əzmişəm. Artıq öskürəndə ciyərdən əlavə sinəm də çox pis ağrıyır. Bayaq dəqiqələrlə o qədər öskürdüm ki, sonda axşam yeməyimi qaytardım ağzımdan. Vəziyyətim anlayacağın xarabdır.
Bir nəfər desə aldırmazdım, amma bu gün 4-5-ci geridönüşdən sonra mən də vərəmdən şübhələnməyə başladım. Qorxum-qorxmayım, nə edim, xəstəxanaya getməliyəm mi, bu mövzuda o qədər qərarsızam ki. Nəticədə hər şey düşündüyüm qədər bərbad olmaya da bilər. Amma artıq 2 həftədən çoxdur ki, bu vəziyyətdəyəmsə, məncə ciddiyə almaq vaxtı gəlib çatıb. Hər nə isə.
Bir də ağlımdan çıxmayan kimsələr var. içlərində də biri var ki, ağlımdan çıxmaq bir qırağa, son bir neçə gündür sanki ağlımı ələ keçirib. Mən o zavallı görüntünü bir dəfə özüm yaşamış olsam belə, qarşımda o vəziyyətə kimsə düşənə qədər elə də fərqinə varmırdım. Varmaq istəmirdim. insanların gözyaşları içində birinin arxasınca ağladığını ilk əldən təcrübə etmişdim, lakin, qarşılıqlı gözyaşları içində bu situasiyanın necə ciddi olduğunu bilmirdim. içkinin bir insanı necə günə salacağını gördüm mən, günlük. Həmin o gecə.
Mənim özümü də sanki silkələdi o gecə olanlar günlük. Amma bilirsən, elə həmin silkələnmə mənim içimdə öz-özümə qarşı dialoqların da yaranmasına səbəb oldu. Bu gün dözməyib bura köçürtmə qərarı aldım bir-ikisini.
Ağlımdan ata bilmirəm sözlük. Əvvəllər ağlımdan atmaq üçün sanki bir savaş verirdim. Daha sonra bu savaş öz yerini dərin bir boş vermişliyə buraxdı. Sanki heç nə vecimə deyildi, onu öz aləmində beynimin bir qırağına buraxmışdım, həyatıma elə də davam edirdim. Amma son günlər sanki o, öz yerindən çıxıb məni ələ keçirmək istəyir. Və mən bilmirəm artıq bundan daha çox necə mübarizə aparım. Beynimin içini yeyib bitirməyə çalışan, heç kəsə bircə faiz belə artığını danışa bilmədiyim o şiş var ha. Mənim üzümə tüpürüb iradəsiz deyə bilərsən, ya da məzələnib obsessiyalı bədbəxt də deyə bilərsən. Ki, bunların heç birini yadımsamaram, əksinə özümsəyərəm ki, heç olmasa bu vəziyyətin bir adı var. Çox əziyyət çəkirəm sözlük. Həm mənəvi olaraq, həm dünyaya qarşı, xüsusilə də özümə qarşı. Mən nə onu bağışlaya bildim, nə də özümü günlük. Amma ən azından onu bağışlamaq üçün mən çabaladım. Sadəcə o bağışlanmaq istəmədi. Bəlkə də bağışlanılması lazım olan elə özüm idim. Ki, o məni içəridə bir savaşla tərk elədi. Sən məni yanlış anlama günlük, mən gəlib sənə kiminsə arxasınca ağlamıram artıq. Mən onsuz da ruhumun ona təslim olub, zəif sahil küləyilə qum, toz, ağac yarpaqları qarışıq, sonu görünməyən dənizə doğru sürükləndiyini görürəm. Sadəvə bunları sənə də danışmaq istədim. Axı yazmaq rahatladırdı, elə deyil?
Bu külək səbəbilə heç kimlə yaxınlaşa bilmirəm. Heç kimlə 1 həftədən artıq uzada bilmirəm. Özümü nə qədər zorlayıram, yenə də beynimin içindəki didişmələr məni məhv edir. Mən isə heç kimi məhv eləməməyə çalışıram. Çox vaxt onu da bacarmasam belə. Özümü qatqısız cındır kimi hiss etdiyim anlar olur. Özümü öldürməyi çox-çox fikirləşmişəm. Özümə o qədər nifrət eləmişəm ki, özümü həmişə ən çıxılmaz durumlara belə atmışam. Özümə o qədər yazığım gəlirdi, bu hiss bu zavallı varlığın acizliyinə nifrət yaradırdı.
Həyatda götü başından çıxan əməlli iş görə bilməmək, nəinki kiməsə, heç özünə də bir yaxşılığının keçməməsi, özünə nifrət, sharingan, rinnegan, byakugan. Nə deyirəm ala mən?
Bu gecə də digər gecələr kimi murdar hiss edib elə yatacam. Bu gecə də ölümümə susamış, ac ilanlar gəlib başımı kəsdirib, eləcə baxıb gedəcəklər. Get-gedə bu şəhərdə özümü çox yalnız hiss etməyə başlayıram və bu davam edəcək.
Heç kimlə əməlli yola gedə bilmirəm uje. içəridəki hər nədirsə yavaş-yavaş üzə çıxır. Heç özüm də kəşf edə bilməmişəm açığı. Hər şey əsəb oynadıcı bir kimliyə bürünür. Bir yandan da xəstəlik ağuşuna alıb aparır.
Son arzumu özün bilirsən, hələlik.
(youtube: 
)
)
şərhlər: