710. sevgili günlük,

özümü heç bir yerə aid hiss etmirəm. Bu sıxıcı dünyanın içində sanki tək problem mənəm. Tarqovuda əl-ələ tutuşan sevgililər, məhlədə oturub qeybət edən xalalar və ya "vor yolu" gedən oğlanlar – bezmişəm, yoldaşlar, eyni zamanda bu sadaladığım mənasız, sıxıcı insanlardan. və birdə ki, azərbaycanın iyrənc mentalitetindən bezmişəm.


bəzən bir quş kimi azad olub uçmaq istəyirəm, bəzənsə bir dovşan kimi qorxub yerimdə qalıram. Artıq yorulmuşam. Və yenə səhər açılır... Eyni şeylər, eyni sıxıntılar... Artıq bilmirəm hara, kimə aidəm.

yeni ili gözləyirəm, bəlkə bir ümid... O ilin xoş keçməsi diləyi ilə yaşayıram.