13. Məncə, insanın daim mübarizə, hətta müharibə halında olmalı olduğu emosional yanaşmadır, ya da daha doğrusu yanaşmamadır. Həyatın, insanların və özünün cındır tərəfini gördükcə istər-istəməz yavaş-yavaş bədəndə yayılıb, sonda adamı iflic edən xəstəlikdir. Bütün qırmızı xəttlərin dəfələrlə tapdalanmaqdan solğunlaşması, silinməsidir. Saxta gülüşdü, nənəm demiş, qabırğadan qalın olmaqdı. Azərbaycan kimi insanların düşünməyə vaxtının az olduğu ölkələrdə belə deformasiyadan xilas olmaq çox çətindir, çünki heç vaxtın olmur ki, oturub fikirləşəsən, özünə diaqnoz qoyasan. Sadəcə axırda adını "böyümək" qoyuruq. Bilmirəm, bəlkə heç mübarizə aparmaq da mümkün deyil bununla, özümü aldadıram.


“A weak and soft thing grows. A hard and strong thing dies. Hardness and strength are death’s companions. Pliancy and weakness are expressions of the freshness of being. That which has hardened will never win.”