18. marquezin novellası.

cəmiyyətin adət-ənənələrə bağlılığı, insan münasibətləri, dövrün hakimiyyətinə nəzih üslubla* nəzih üslubla edilmiş tənqidlər... nəysə ki, içərisində gerçəklikdən qıraq heç nə yoxdur, amma marquezin əsəri olduğu hər halından bəllidir.

15 il boyunca pensiya maaşını gözləyən və həyatını ona görə şəkilləndirən bir polkovnikin tükənməyən ümidini, yoldaşı ilə birlikdə yaşadığı maddi çətinlikləri, yaşanan haqsızlıqları, çarəsizliyi, dönəmin senzura və despot ortamını sıxmadan gerçəkçi bir tərzdə izah edir.

oxuyanda bəzən gülümsədən bir tərəfi də var. məncə oxuyan hamının xoşuna gələr ki, mənfi kommentlərlə çox az qarşılaşmışam. aylar əvvəl oxumazdan əvvəl də, buna görə maraqlanmışdım.

"gözlərində bir qurbağanın hüznü var."
"bu özəl bir cənazədir" dedi polkovnik. "illərdir gördüyümüz ölümlər arasında təbii səbəblərdən ilk ölümdür bu."
"senzuraçıların yayınlanmasına icazə verdiyi sətirlərin altını oxumaq çox çətindir."

+"bu gün mütləq gəlməliydi." dedi polkovnik. poçtalyon rəisi çiyinlərini çəkdi:
-"mütləq gələcək olan tək şey ölümdür, polkovnik."