89. Universitetdə oxuyanda qrupumuzda bir qız vardı, o qızı ilk dəfə universitetin ilk günündən əvvəlki fakültə ilə tanışlıq günündə görmüşdüm. O qızı gördüyüm an* dipnot. 16 yaşım vardı "ulan, bu qız bizim qrupda olsun, universitetdə hamıdan yüksək balla bitirib, bu qızı almasam məndən pis adam yoxdu" deyə göylərə yalvarmışdım.

Di gəl ki, 4 il boyunca o qız qrupdakı yeganə qız idi, onla heç nə danışa bilmirdim. Qız mənə o qədər mistik bir obraz kimi gəlirdi ki, yanında duranda dilimi udurdum, nə danışacağımı, nə söhbət açacağımı bilmirdim. Məsələ ondaydı ki, bu qız da sakit birisiydi. Hətta səsini dərs danışmaq xaric heç vaxt eşitməmişdim. indi də yadımda deyil səsi.
Qızla bir birimizə qurduğumuz yeganə kontaktda da onun qazaxlı olduğunu öyrənmişdim. indi də ölkə-ölkə gəzib influencerlik edir. Mən də gəlib bu başlığa bir iki sətir qaralayacam.

Deməli sözümün canı nədir? Son bir neçə aydır, əsgərlik də mənim gözümdə eyni o qız kimi cəzbedici, amma yanına yaxınlaşmadığım bir hal alıb. Auditoriyada necə ki, dilemmalara düşürdüm, o qıza yaxınlaşmaqla bağlı, hazırda əsgərə getməklə bağlı da elə bir dilemmadayam. Qrupda o qızla kontakt qurmamağımın səbəbi çox vaxt yanında padruqaları olmasıydısa, * bir qızdan daha bezdirici bir şey varsa o da padruqaları ilə 3 4 qızdır məni əsgərliyə yaxın durmamağa itələyən bir səbəb də var. Onu deməyəcəm.
Amma problemi həll edən kimi artıq o qıza duyduğum nakam heyranlıq kimi 4 ili sonlandırmaq yerinə, basıb gedəcəm.

Zira əsgərlikdən qəti qorxum yoxdur, hətta mənə görə dünyada bir oğlanın(başı işləməsi nüansı çox önəmlidir) təcrübə edəcəyi, etməli olduğu, etməsinin yaxşı * day nəsə bir yerdi. Hər nəysə gözləyib görəcəyik.