748. Bu çox güman ki, son entrymdi. Uzun və böyük cəhdlərin sonunda çox yorğun düşmüş, amma nəhayət ki, öz istəyinə çatmağa az qalmış bir yazar olaraq demək istəyirəm ki, hamınız çox dəyərlisiz. 2016-cı ildən bura qədər fərqli əhval ruhiyyələrdə fərqli entrylər yazdım. Neçəsini də sildim. 2016-da 3cü kursda idim. 20 yaşım var idi. Təzə təzə addımlar idi 20-lərimə. Bugün isə 29. Çoxusu deyir ki, insanın ən gözəl, ən rəngli dönəmləri 20-ləridi. Haqlıdırlar da. Mən özümə baxanda belə qənaətə gəlirəm ki, 20-lərimin sadəcə 3 və ya 4 ili yaxşı keçib. Əla yox, yaxşı. Yoxa lənət, buna da şükür. 75-80% travma və qorxu olan bu 29 ilim üçün uşaqlığımda məni mənəvi olaraq sikib bir qırağa atan əmilərimə təşəkkür edirəm. Biri evə içkili gəlib nə var nə yox sındırır, rəhmətlik nənəm və babamla dava edib gedirdi. O xiyarı görən kimi tək otağa ya da anamın yanına qaçıb gizli gizli ağlayırdım. 4-5 yaşım var idi amk. (qorxu travması check) O biri də məni nə vaxt görürdü, "qızlarla aran necədi? Kişi ol, aranı onlarla yaxşı tut, kef elə. Münasibətin olmayacaqsa kişi sayılmayacaqsan" deyirdi. Again, 6-7 yaşım var idi. (qadınlarla bağlı travma check.) 5-ci sinifdə uşaq ağlımla ona onu sevdiyimi söylədiyim, amma onun mənim adaşımı "seçdiyi" qıza təşəkkür edirəm. (rejection number 1) 11-ci sinifə qədər öz kayfımla irəliləyib, bu dəfə yeniyetmə ağlımla tutulduğum, o yeniyetmə ürəyimlə sevdiyim amma məni hər görəndə üz çevirib, axırda mənə sevdiyinin olduğunu (spoiler alert: yox imiş) və ondan əl çəkməyimi istədiyini deyən və mənim bunu eşidib ərgən ağlımla zeytunluqdakı ağaca kəllə vurduğum üçün həmin qıza təşəkkür edirəm. (rejection number 2). Məktəbdə mənə sinif yoldaşı olmuş, 23 illik dostluğumuzun davam etdiyi, hər bir yaxşı və pis günümdə yanımda olmuş dostum və qardaşım ismətə təşəkkür edirəm. Atama və anama təşəkkür edirəm. Düzdü, onların da o vaxtlar səhvləri olub. Amma səhvsiz adam yoxdu. Bəzi travma və qorxuları yaratsalar belə eybi yoxdu. Məni olduğum çuxurdan xilas edib, daha da dərin çuxura atan və 3 il məni orada saxlayan universitetimə də təşəkkür edirəm. Depressiya ilə, kəsrlər ilə, alt qruplar ilə, yay məktəbləri ilə, daha bir rejection ilə, tanıdığım və indiyə qədər də münasibətimizin olduğu dostlar ilə, dərsdən qaçıb ismət və qrup yoldaşları ilə qırğın domino oyunları ilə məni tanış etdiyinə görə təşəkkür edirəm. Universiteti birtəhər bitirib, helpdesk və system administration kurslarına başladım. Kursu bitirərkən mənə iş tapacağına söz vermiş amma bir pox belə etməyən müəllimimə təşəkkür edirəm. ilk rəsmi işimdən pandemiyaya görə "sokraşeniya" adı ilə yalnız məni şirkətdən qovan müdürümə təşəkkür edirəm. Orda tanış olduğum və indi də əla əlaqələrimizin olduğu ilhad və Nahidə təşəkkür edirəm. Maaşımı 3-4 aydan bir verən və məndən vergi verməyimi tələb edən digər işimə də təşəkkür edirəm. Ordan heç kimlə əlaqəm qalmadı. Yaxşısı da bu idi elə. Atamın 1993-cü ildən işlədiyi, mənim də o vaxt işlədiyim, arada sırada hələ də getdiyim Çuma və oradakı Azad müəllimə təşəkkür edirəm. Yaxşı adamdı. Mənim sevgimə ilk dəfə qarşılıq verən və məni həqiqətən sevən, mənə gözəl anlar və xatirələr yaşadan qıza təşəkkür edirəm. Onun sayəsində qarşılıqlı sevgi nə imiş başa düşdüm. Amma hər yaxşı şeyin də sonu var imiş. Ona həyatında uğurlar arzulayıram. Narahat olmasın, daha xatirələr yadıma düşmür, pis olmuram keçmişi yad edəndə. Hər bir şəkli və yazışmanı da silmişəm. Ürəyini buz kimi saxlasın. (guya vecinəyəmmiş kimi təsəlli check). Burdan tanıdığım Derekə, Keçmiş Torres indiki Subatomicparticle-a,(sanki indiki dövrdə nəyisə keçmiş sovet dönəmindəki adı ilə tanıdıram) Timey-ə, sodekiala, Korniyə təşəkkür edirəm. Sadəcə danışdığımız amma üzünü görmədiyim Apolloya, adsızinsana, Mariyaya, sabiyə, margaritaya, wayneyə təşəkkür edirəm. Və tanımadığım digər yazarlara təşəkkür edirəm. Burdan 20-lərindəki olan yazarlara demək istəyirəm ki, hamı mənim kimi olmur. Mən istisnayam. Rənglərin içindəki qaranlıq boşluğa heç vaxt fikir verməyin. Öz cavanlığınızı yaşayın ki, mənim kimi 30-a dirənəndə 20-lərinizə baxıb "what a fuckin' waste of golden time" deməyəsiz. Mənim kimi 29 yaşında bakir olmayın. (ki bu xüsusiyyətimlə fəxr edirəm həqiqətən. Hələ hələ bu zəmanədə) (fəxr eləməyimə də baxmayın, bunun içində fear of sex də var, nə də olsa insan bilmədiyi şeydən qorxarmış) Kef eləyin, həyatınızı rəngli yaşayın. Yoxsa sonra çox gec olacaq. Özünüzə yaxşı baxın.