751. əslində bu haqqda çoxdan yazmaq istəyirdim. bu günə qismət. geriyə dönüb baxanda, ya da indiki vəziyyətdə dostlarıma baxanda niyə normal olmadıqlarını anlamağa çalışıram. əslində lap əvvəldən dəyər anlayışı mənasız gəlirmiş, bəzi şeyləri dərk etmədən də deyib gülmək olurmuş və daha başqa şeylər. əslində son illərdə bəzi dəyərlərin xüsusilə azərbaycanda əldə oynadılmasına imkan verməməliyik. buna diqqət etməklə yanaşı, bu mənasızlığı isbat da etmək istəyirəm. mümkün deyil. dost seçmək çətindir, heç kimə güvənə bilmirəm. dar vaxtlarımda məni qorxudacaq şey sadəcə ölüm olacaq yəqin düşünürəm. hərhalda qanıxarablarla yoldaşlıq etməmişəm. onlardan nə umub hərəkətini eləməmişəm. bir gün belə başqa gün ayrı davranmamışam. sıxılmışam, yola vermişəm, görmək istəməmişəm başımı hardasa girələmişəm görməyiblər, itmişəm itirib axtarmayıblar. çox normal şeylərdi, həyat davam edir və mən yaxşı dostluqların var olduğuna inanmıram. dramatize eləmirəme sadəcə bu günə kimi düz eləmişəm, ya da səhv yoldayam tuta bilmirəm. görəsən nədənsə xeyir güdmək lazımdı? qabağa gedəciyik nə qədər? zəngəzuru keçdik, sonra? niyə də blət? nəyin söhbətin eliyirəm ala? yazmaq istəyirəm, sonra deyirəm başın buraxeeeeee gecəniz xeyrəəəə