6. Bəzən sevginin ən güclü anı toxunmaqda, öpməkdə yox, sadəcə baxışmaqda gizlənir. iki göz bir-birinə ilişəndə dünya öz sürətini itirir. Səs-küy kəsilir, küçələrdəki adamlar bulanıq kadr kimi arxaya çəkilir, geriyə yalnız iki nəfərin arasında görünməz körpü qalır.

Filosoflar çox danışıb: dilin çatmadığı yeri baxışlar tamamlayır. Çünki sözün qurduğu divarı gözlər bir baxışda yıxır. Əgər dil ağlın işarəsidirsə, gözlər ruhun qapısıdır. O qapı açılarsa, artıq heç bir izaha ehtiyac qalmır.

Ədəbiyyat da bunu min dəfə sübut edib. Nizami Leylinin gözündə Məcnunun bütün çöllərini gördü, Cəlil Məmmədquluzadə bir baxışın bütün romanı əvəz etdiyini yazdı. Gözlərdəki susqunluq bəzən yüz şeirdən daha sarsıdıcıdır.

Sevgi tərəfdən baxışmaq həm bədənlərin deyil, ruhların görüşüdür. Əllər toxunmaya bilər, amma gözlərin toxunuşu ürəyin ritmini dəyişir. Bir anlıq baxış bəzən uzun məktubları, illərlə yazılan izahları ləğv edir. Çünki orada saxtakarlıq yoxdur: göz yalan danışmağı bacarmır.

Baxışmaq, əslində, ən təhlükəli yaxınlıqdır. Çünki bir cümləni gizlətmək mümkündür, amma bir baxışı gizlətmək olmur. Ona görə də göz-gözə gələndə insan qorxur — üzə çıxacaq olanı nəzarətdə saxlamaq olmur.

Və bəlkə də buna görədir ki, böyük sevgilər çox vaxt bircə baxışdan başlayır. Bir anda iki insanın taleyi bir-birinə qarışır. Baxışmaq insanın içində gizlədiyi sirrləri hack edən ən qədim texnologiyadır. Sözsüz, amma sarsıdıcı.


---

Kasıb, gənc insanların baxışlarında başqa bir nağıl gizlidir. Onların cibində cəsarəti artıracaq lükslər, bahalı geyimlər, cazibədar hədiyyələr olmur. Onların silahı yalnız baxışlarıdır. Və o baxışların öz dili var — cümləsiz, amma birmənalı. Bir anlıq göz-gözə gələndə bilirsən: sənin xoşuna gəlirsə, o da artıq sənə toxunub baxışları ilə.

Hürkə-hürkə uzanan o baxışlar əslində gizli bir dialoqdur: “Mən də buradayam, sən də buradasan, cəsarət edəkmi?” Gənclikdə bu sual hər addımda içdən səslənir. Və sonra qorxa-qorxa yaxınlaşma anı gəlir. Əllərin titrəyir, ürəyin səni ələ verir. Sözlər qarışır, amma baxışlar sənin üçün cümləni tamamlayır.

Məsumcasına sevgini etiraf etmək — “mənim xoşuma gəlirsən” demək, amma bunu elə bir sadəliklə söyləmək ki, o anın təmizliyi bahalı sözlərdən daha təsirli olur. Sonra utana-utana nömrə istəmək, qarşı tərəfin gülüşü ilə hər şeyin gerçək olduğunu anlamaq.

Sevginin ən saf şəkli bəlkə də budur: cəsarətlə qorxa-qorxa arasında sıxışıb qalan, amma yenə də yaşanan o an. Çünki böyük hisslər çox vaxt zənginlikdən yox, kasıb bir baxışdan başlayır.