27. 2022ci il idi,20 dekabr həqiqətəndə mənim üçün tarixdəki ən uzun gecə. həmin gün məktəbdən çıxıb evə gəlmişdim,sabah məktəb müəllimimin conversation club'una hazırlaşmalı idim,yəqinki yenə nəsə maraqlı mövzu idi. hardasa saat 7 yaxud 6 iradələrində anam Aminə və Zalina qəzaya düşüb dedi. Telefonu əlimə aldım,yazılanları oxudum,televizorda xəbərə baxdım,hamı fərqli-fərqli statuslar qoymuşdu,bəziləri onlara birgə ananında dünyadan köçdüyünü deyirdi.. evdə qonaq var idi,qardaşım,nənəm,anam yanımda idi,göz yaşlarımə sıxıb saxladım inanmırdım,o qədər ümid var idiki içimdə bu yalan xəbərdir. yatağıma girdim,gözlərimi yuma bilmədim,yatmağa çalışdım sanki yuxum ərşə şəkilmişdi.mənim üçün 20 dekabr,21 dekabra keçən gecə həqiqətən uzun gecə oldu. məktəbə böyük ümidlə getdim,heçkəs bununla bağlı nəsə demirdi,ümid işartıları dahada çoxalırdı.qara şal,çərçivədə şəkillər,göz yaşları yox idi,deyəsən hamı mənim kimi onların gələcəyini ümid eliyirdi. ilk dərs ingilis dili idi,otağa daxil oldum,burası bizim Aminənin,Zalinanın onların nəzdində onlarla uşağın tanış olduğu,dostlaşdığı,təbirlərdə iştirak üçün toplaşdığı otaq idi.Müəllim Aminənin sevimlisi idi. Qarşımızda oturdu,hamının göz yaşlarını gördüm,"qapını örtmə,bəlkə gələr" cümləsindəki ifadəni gördüm.göz yaşlarım 7-ci dərsə qədər dayanmadı.Otağın qarşısından keçib mənə əl eliyəcək o qızı axtardım ama gəlmədi. Yanvar ayında güclə özümə gəlmişdim. Hələ bu qəzanın səbəbkarının şellənməyə gedən bir neçə qəhbənin rolu buraxmasına görə olduğunu öyrənəndə həmin quşbalalara qarşı qarğışsız günümüz keçmədi.Sağ qalan ananın sümükləri həm həqiqi həmdə məcazi mənada qırıldı.işlədiyi iş yerindən uzaqlaşdı,əvvəl yaşadığı yerə köçdü.Bura ondan 2 mələyini aldı,1cə balasını qorumaq üçünsə Bakını tərk elədi. Mənim üçün ən ağrılı,mənəvi cəhətdən düşdüyüm ama çox böyüdüyüm,içimə sığışdıra bilmədiyim ağrı idi.Hər yerdə hər bayramda,hər mahnıda o ikisi yadımdan çıxmadı,birdə ananın qarnında hələ dünyaya gəlməmiş körpənin dünyanın ədalətsizliyi ilə erkən qarşılaşması məni çox məyus eləmişdi. Hadisədən bir müddət sonra,içimdə qorxu yaranmışdı.Maşınla harasa gedəndə duanı əskik eləmirdim,həmişə içimdə qorxu var idi. Adını bilmədiyim bir fobiya qazanmışdım. Qarşısından keçdiyimiz hər hündür,ağır ,zədəyə səbəb ola biləcək maşın,turba,tikili fərq eləmir hamınsının qarşısından tez keçmək istəyirdim Həmişə arxada yeriyirdim ki,yaxınlarıma nəsə olsa görüm. sanki hərşeyin uçub üzərimizə gələcəyini,onları itirmək qorxusunu yaşayırdım mənim üçün unudulmaz 2 qız,və heç vaxt barışa bilməyəcəyim taleh olaraq qaldılar. yuxularımın ən gözəl 2 mələyi...