28. (bax: macar bəyi)

Aralarında mənim də, olduğum sözlük yazarları.

Hər bir Azərbaycan gənci kimi mən də bu arzu ilə böyümüşəm. Ağlım kəsəndən, sorğulamağı bacarandan, Ölkədə baş verən hər pis şeyi lənətləyirəm, “bir gün burdan cəhənnəmi qurtaracağam” deyə düşünürək böyümüşəm. 18 ildən sonra hər şeyi - ailəni, dostlarını, mədəniyyətini və Bakını - atıb sıfırdan başlayacağını heç vaxt təsəvvür etmirsən. Xüsusən də hava limanında beynəlxalq gedişlərin imzalandığını görəndə “ Azərbaycan səni yendim deyirsən içindən. Bu vaxta qədər hər şey xəyal etdiyiniz qədər gözəl olur. Siz çox səy göstərdiniz və arzunuza çatırsınız. Amma o 18 il heç vaxt keçib getmir.

ilk köçəndə bütün keçmişinizi o ağır çamadanlarda daşıyırsınız və bu ilkin itki hissi oraya yerləşdikdən sonra sizi vurur. Başqa ölkədə təksiniz. ilk həftələrdə dünyanı öyrənən və hər cür həyəcanı yaşayan bir turist kimisən. Amma zaman keçdikcə köhnə vərdişlərinizi başqa ölkədə axtarmağa başlayırsınız. Yeni dostlar qazansanız belə, o xatirələri nə qədər canlandırmaq istəsəniz də, bu, baş vermir. Bəlkə də dil və mədəniyyətə görə söhbətlər mənə dayaz göründü.



Burada Azərbaycanlılarla keçmiş həyatlarınızdan danışmaqdan çox uzağa gedə bilməzsiniz, amma yenə də onlarla birlikdə özünüzü bir az daha rahat hiss edirsiniz. Ancaq ekoloji faktor daha ağırdır. Axı hər insan fərqlidir və onlar sizin Azərbaycanda qurduğunuz mühitdən deyillər. Nəzərə alın ki, əvvəlki nəsil bir az kobud idi.

Azərbaycana hər səfər etdikdə, qaldığınız müddət ərzində hipomaniya vəziyyətinə düşürsünüz. Hər şey möhtəşəm və qüsursuz görünür. Uğurla gələn qürur hissi də var; insanlar, düzünü desəm, Azərbaycandan “qaçdığınız” üçün sizə paxıllıq edir. Siz uzaqda olduğunuz müddətdə dostlarınız və ailəniz öz həyatlarına davam etirlər. Yaxa qurtarmağa çalışırsan, amma heç bir nəticə yoxdur. Bilmirəm, biz yoxkən ata-anamızın qocalması, onlarla keçirə biləcəyimiz vaxtın azalması və daha sonra özümüz üçün daha yaxşı bir gələcək qurmaq üçün sərf edəcəyimiz vaxtın günahkarlığını hiss edəcəyikmi?