26. nəhayət aralarına mənim də qatıldığım dəstə.
bacardım, sözlük. illərdir çalışıb-vuruşub, depressiyaya düşəndən sonra artıq mən də çıxa bildim ölkədən. hələ ki 7 aylıq da olsa fransadayam. təyyarə aeroportdan qalxanda yaşadığım hissi izah edə bilmərəm. özümlə olan savaşım bitşdi, çiyinlərimdən yük qalxmışdı.
6-7 ildir bu ölkədən çıxmaq xəyalı ilə yaşayırdım. ilk əvvəllər almaniya düşünürdüm. türk bir qız almaniyaya gəlmə təcrübəsini danışırdı, arxada bu mahnı var idi
(youtube: )
. özümə söz vermişdim ki, ölkədən çıxıb getdiyim yerdə ilk gün bu mahnını dinləyəcəm. fransada öz otağımda dinləyəndə gülümsədim, xoşbəxt oldum. təsadüfən də fransız mahnısı imiş. insan uğruna çaladığı şeyi bacaranda xoşbəxt ola bilirmiş. xoşbəxtəm, çox həm də.
21. aralarında olduğum sözlük yazarları. məsələn, mən misalı.
çox çətindir. özümü birinci sinif kimi hiss edirəm. hər şeyə sıfırdan başlamaq göründüyü qədər asan/həvəsli hiss etdirmir. hər şeyi sil başdan misalı yaşayırsan. yenə adını, haradan olduğunu, niyə/necə burada olduğunu deyirsən, yaxın dil axtarırsan özünə. I'm from turkey sözün eşidəndə bu qədər xoşbəxt hiss edəcəyimi, yəqin, heç ağlımda gətirməzdim. Azərbaycana dair nə isə deyiləndə, heç bu qədər müdafiə/səbəb izahı edəcəyimi də düşünməzdim. çətindir xaricdə yaşamaq. mədəniyyətindən uzaq, yaşantından uzaq bir yerdə bir şeyin parçası olmağa çalışırsan və çətinliklə. hər şeyinə rəğmən çox yaxşıdır. özünü bəzi şeylərdə xoşbəxt hiss etməsən də, hər zaman, hər dəfə özünü daha azad/rahat hiss edirsən. ən azından, mən elə hiss edirəm. insanlar hər şeydə çox rahatdır, ancaq vicdan məsələsində taviz vermirlər, çox yaxşıdır bu. Mən burada olduğum müddətcə insanların haqsızlığa səbəb olacaq əməllərdən çəkindiyini görmək çox yaxşı hiss etdirir. bizim atanşiklik anlayışımızdan çox uzaq olmaları çox şeyi izah edir mənim üçün. xaricdə yaşamaq hər yönü ilə çətin osla da, avropa ölkələrində yaşaraq, düzgün toplumun olmasını sizə izah edir. gözəl duyğulardı bunlar.
19. xaric deyə bir şey yoxdur.
dünya sizindir.
əksini demələrinə icazə verməyin.
viza pasport milliyət vətəndaşlıq sizə stereotipləşdirmə məqsədli yerləşdirilmiş formuladır.
doğum yerinizin taleyiniz deyil. ölüm yeriniz taleyinizdir.
azərbaycanlı zənci latino ya amerikalı deyə bir şey yoxdur. kanada real ölkə deyil. real deyə bir şey yoxdur, sizin yaratdığınız ya da sizə sunulan reallıq-dünya var.
amerika və avropa qədər sahəsi olan avstarliya orda doğulmuş 25 milyonun deyil.
world is yours.
you have the power to rule the world.
fuck anyone that tells you other wise.
edit: bir iki mesaj gəldi ki o qədər də asan deyil falan. disclaimer: mən sərhədlər yoxdur ya olmasın demədim. dünya ya heç kimin ya sənindir dedim. act accordingly.
17. Uzun zamandır yazmaq istəyib, hər dəfəsində ərtələdiyim bir entry olacaq. Bəli, nəhayət, gözümü açandan bəri nədənsə xəyalını qurduğum xarici ölkədəyəm. Bir neçə ayımı bir-iki cümlə ilə özətləmək istəsəm:
Bu ölkədə dinə inanan yoxdur. Hər şeyin nə qədər qaydasında getdiyinə özüm də inana bilmirəm. Deməli, ağıllı cəmiyyətə nə din lazım imiş, nə kitab. Bu ölkədə insanlar acından ölmür. Dədə-baba torpağımda suriya günündə deyildik, amma günün altında işləməkdən üzləri və belləri çökmüş çöhrələri artıq heç görmürəm. insanlar ən bahalı mağazaların önündə növbəyə duranda, əlim ağzımda qalır. Mənə burada rasistlik edən yoxdur, qürbətçiliyin q-sini yaşamamışam hələ ki. Azadlığı dibinə qədər hiss edə bilirəm. Azərbaycanda dərindən ala bilmədiyim nəfəsi burada alıram. Bu ölkədə sabaha ümid var. Burada müharibə də yoxdur. Dostlar sarıdan bir az sıxıntıda ola bilərəm, kimə güvənə biləcəyimi anlamaq çətindir, hər kəs bir millətdəndir. Yenə də bakının boz səmasını xatırlayıb hər günümə şükür edirəm. Düzü bir-iki aydır hiss edirəm ki, depressiyam da ölkə və evimin içindəki ailəmlə bağlı idi. Belə ölkədə yaşayanda dünyanın dərdi səni zərrə qədər əlaqədar etmir, düzü bəzən şok oluram bu laqeydliyimə. Amma daha yaxşı başa düşürəm ki, bu dünyada ədalət axtarmaq yersiz olardı. Varlıdan alıb kasıba vermək, xeyriyyə heç nəyi kökündən dəyişə bilmir, buradakı cəmiyyətin kefini görəndə deyirəm ki, sadəcə bu həyatda kasıb insanlar bəxtsiz olublar. Niyə bəzilərimizin bəxti belə gətirir, bəzilərimizin yox?
Burada ilk dəfə qəlbim kiməsə görə dingildəyir. Həmyerlilərimə başqa irqlərə olan yeni yaranmış marağımı izah edə bilmirəm. irqçilik bizdə yaman özünü göstərir. Gələcəyimi bu ölkədə görürəm. Gələcək haqqında düşünmək nə qədər qorxulu olsa da, azərbaycanda gördüyüm xoş günlər buradakı bir-birindən maraqlı macəralarımla müqayisə belə oluna bilməz. Bir yandan da ailəmin məndən kənarda yaşa dolduğunu görmək üzür. Fəqət mən bu pullu, laqeyd, dinsiz cəmiyyətdə yaşamağa davam etmək istəyirəm. Özümüzün xoşbəxtliyini heç kim üçün qurban verməməliyik. Nə qədər laqeyidik.
16. bu başlıq altında yazdığıma görə mən də xaricdə yaşayıram deməli. əziz yoldaşlar amerikada yaşayıram. bura necə gəldim, neyniyirəm onu başqa vaxt yazaram bəlkə ama istədim burda 5 dəqiqə qabaq gördüyüm birşeyi yazım. yazıma uyğun başlıq tapmadım, ona görə bura yazıram. hər nəysə mətləbə keçsək;
burda amerikalı bir ailədə qalıram. qaldığım ailədə amerikalı bir qız var hansı ki mahnı oxumağı çox sevir, elə belə deyil yəni hər allahın günü mahnı oxuyur. oxusun oxusun, eyvallah da bizimki də qulaqdı yəni. bu səs bir zuhal topaldəki songüldə var bir də bu qızda. indi siz fikirləşin nə dərəcədədi. maraqlı olan nöqtə bu deyil, maraqlı olan odu ki indi bu qıza bu yaşına kimi deyən olmuyub ki qızım sənin səsin yoxdu?! yox olmayıb. bu ölkədə dəyəsən belə birşey yoxdu. çünki, nə qədər elədikləri işdə, məşğuliyyətdə pis də olsalar ancaq dəstəklənirlər. təkcə ailə üzvləri tərəfindən yox, həm də dostları-tanışları tərəfindən. o vaxt mən evdə məlahətli *
ciddiyə almön
səsimlə oxuyanda bu dərəcə dəstək görməmişdim.
qızımız sabah teatr üçün bir səhnədə mahnı oxumalıdı və onun üçün səhərdən hansısa bir musiqi üstündə çalışır, oxuyur. qulağımda qulaqcıq, musiqi son səs yazıram bu sətirləri. bacısı bu qızımız oxuduca deyir, yaxşısan, əlasan belə davam et. bir də mənə soruşan olsa. qıssadan hissə deməyə çalışdığım şey yoxdu vallah. qulağımın ağrısından yazıram elə, siz canı umbaylamıyın.
27. 4 aya yaxındır aralarına qatılmış olduğum topluluq.
Qəribədir. Günün birində mən də bu başlığa nəsə yazarammış.
Şəxsi həyatda baş verən köklü dəyişikliklərdən sonra öyrəşməli olduğum bir yenilik daha. Hələ gəlməmişdən öncə də ailəm üçün darıxırdım. Amma istədiyim gün sadəcə 6saat ərzində görmək şansım vardı və bu sanki içimi rahatladırdı. Bayramlarda görəcəm, filan gün gələcəklər yanıma və s. Təsəllilər verirdim özümə. Amma buralara gəldikdən sonra bu təsəllilər, bu ümidlər heç biri qalmadı. Boşluqda kimi hiss edirəm. 2 il əvvəl oturub görəsən bundan sonra nələr olacaq, necə olacaq deyə ehtimal sıralasa idim bu qətiyyən olmazdı aralarında.
Duyğusal boşluğa düşürəm tez-tez. Nəyə necə reaksiya verəcəyimi bilmirəm. "Anama ehtiyacım var" anlarını tez tez yaşayıram. Amma imkansıza bərabərdi onu istədiyim anda görə bilməyim. Tək bu da deyil. Keçən səfər də bəhs etmişdim, bir vaxtlar xəyalını qurduğum birçox şeyə sahibəm. Amma tərəzinin tarazlığı pozulmasın deyə birindən artanda birindən azalırmış deyəsən. Artıq əvvəlkindən daha yaxşı versiyamdayam. Amma bunu görüb məni dəstəkləyəcək, qürur duyacaq birisi yoxdu. Sevdiyim bir filmdə "həyatın nə qədər möhtəşəm olur olsun, bu anları paylaşacaq sevdiklərin yanında deyilsə, bir anlamı yoxdur" demişdi. Bu sözlə birlikdə uzun uzun boşluğa baxmışdım. Doğruluğunu iliklərimə qədər hiss etdim. Geri dönmək üçün gün sayıram amma heçnə əvvəlki kimi olmayacaq onu da yaxşı bilirəm. Gələcəyin nə gətirəcəyini bilmədən bilinməzə gedirəm. Hər şeyi ölçüb biçən, ehtimal sıralayan vincent indi gözü bağlı bilmədiyi sularda axına qoşulub özü də bilmədən harasa gedir. Tək istəyim olacaqların qarşısında əlimdən gələn qədər çabalamağımın yetərli olmasıdır.
20. Alman vətəndaşlığı düşdüyü halda, alman vətəndaşlığından imtina edib, daimi oturum üçün çalışıramsa, deməli almaniya həqiqətən də batıb da. deyəcəksiniz ki, dəlisən ala, al vətəndaşlığı canın qurtarsın da. Nç. Özü ən böyüyündən və şapıltısından. Səbəblərini sadalayım.
1) mən əbədiyyən avropada və ələxsus almaniyada qalası deyiləm. baxmayaraq ki, burda elə də pis qazanmıram. Hər şey maddiyyat deyil. və hər şey də gül -çiçek deyil burda.
2) almaniyanın prime dönəmi getdi, 2000-lərin əvvəlinə kimi nəsə demek olardı, amma 2008 iqtisadi böhranı, dalınca gələn qaçqın axını 2015, sonra ukraniya savaşı, ölkə batır. özünə hörmət eləyən olsa, heç bura gəlməz bundan sonra. Ki, gəlmir də. Azərbaycandan gələn var, iki şeyə görə: sosial dövlətdi, həkimlər burda zor qazanır.
Hə sosial dövlətdi, və yenə də hə sosial dövlətdi. O sosial dövlət ki, ukraniyalı qaçqın ailəsi 5500 net aylıq yardım alır, əlini ağdan qaraya vurmadan, amma işləyən təbəqə qazancının yarısını vergiyə verməlidir. Hələm, mənim kimi freelancer-sense, eşşəyin öldü. Vergi departamentinden tutmuş, bütün idarələr seni axtarır ki, "davay doğ, dəxli yoxdu" sonra ayın axırı oturub hesablayanda görürsən ki, blyaa mən nəyə və kimə işləyirəm ki? Gedib elə sosialda oturaram da. day, mənim qazancım harda qaldı. Bakıdakilar burdakı maaşları eşidəndə fikirləşir ki, uy blaaa bextever 2000 alır, 4000 min manat, kef ediree. Ala bir dur da, niyə hər şeyi avrodan manata çevirirsen? Məgər avrola ilə qazanıb, manatla ödəyirəm? Hələ bu maaşın brutto hissəsidir, əldə qalan 1700-800 civarında olur, kirayəsi filan çıxanda elə geriyə 300-400 avro qalır da. Ona görə, həmişə demisem, bir də təkrar: " Bakının 5 min manatı almaniyanın 5 min avrosundan daha üstündür". Ikincisi, həkimlər, həkimlər. Pis qazanmırlar, brutto olaraq, 4-5000, amma hami yox, bəlli bir kütlə baş həkim, ixtisas həkimi (uzman-facharzt), ora kimi də bi xeylim yol var. Və daim smendesen. Sual olunur: "eto tebya nada?" Yəni xülasə sosial dövlət, belli bir çərçivəden çıxmağa qoymur
2) bürokratiya. Itin zülmü. Hələ də fax-dan istifadə edirlər. Və demək olar ki, bütün dövlət qurumlarında savadsız adamlar oturub. Məmur özünü niyə inkişaf eletdirsin ki? Dövlət onu daimi saxlamaqla mükəlləfdir və pensiyaya kimi maaşı var. Vse. Oldu, bitdi. Özünü inkişaf elətdirer? Yox, əlbəttə. Plyus, rasional düşüncə yoxdu, ancaq qanun nə yazıbsa o. Yeni qanunda yazılıbsa, 1 3=4, sən gedib desen ki, mende de 5-dü, amma 2 2, deyəcək yoxe, neynirsen elə, 1 3 olsun. Ona görə bütün işlərimi vəkillə gördürürem. Dinsiz öhdəsindən imansız gələr.
3) diskriminasiya, paxıllıq, ali irq. Allahına kimi rasistdilər. Sarı saç, göy göz deyilsense, kitabın bağlanıb. Ağzınla quş tut, dəxli yoxdu. Adın alman adı deyil, dəxli yoxdu. ay, elə deyil falan filan hekayə. Qanuni olaraq, hə. Amma, insanlar günlük həyatda duyğularıyla, önyarqariyla hərəkət edirlər.
Dəhşətli dərəcədə paxıldılar, yəni bu qədər də olmaz, deyirsən, ürəkləri partlayır, biri qabağa gedəndə, hələm bu ecnebidirse. Öyrəşiblər elə velosiped sürüb, WG-lerde(shared room) yaşamaqdan. Baxırsan, 40 yaşında adamdı shared room zad. Desen pulu yoxdu, var, menden senden də çox, amma qiymir. Soruşsan, başlayacaq, xiyar kimi WG-nin faydalarindan filan. Sen de deyeceksin ki, ala, belke mən düz eləmirəm ( sene bu qədər bağlanıram, o başqa söhbətdi, sorry), öz şəxsi menzilimde, evimdə yaşamıram. Başqalarına da dəhşət yuxaridan baxırlar. almaniyanın şərqində bu daha çox və pis hiss olunur.
Son olaraq #379990 entriye əlavə olaraq, avropa təhsil üçün zordu, fransa, ingiltərə, italiya. Bu üçünde də olmuşam, ingiltərə, fransa, italiya> almaniya. Her şeyi ilə. Italyanlar birə-bir bizim özümüz, fransızlar incə ruhlu insanlar, ingilislər də ki, məlum məsələ, imperiya, elita. tam kapitalist ruhlu insanlar üçün.
Max, 40 yaşına kimi almanyada qalıb qayıdacam Azərbaycana. Neynirem ala vətəndaşlığını 173 ölkəyə vizasız getməyi filan. 82 milyondan bir dənə olmaqdansa, 10 milyonun bir danəsi olaram da. həm Azərbaycan indi belədi də, 10-15 il sonra, ya ən geci 20 il sonra belə olmayacaq ki. Batan gəmidə qalıb, niyə skripka çalım ki?
18. tipik azərbaycanlı kimi abituryent olanda məndə xaricdə oxumaq yaşamaq xeyallarıyla yanıb tutuşurdum. Tələbə kimi gəlmək qismət olmadı ama uniyi bitirdiktən sonra atamın sayəsində ölkədən çıxa bildim indi almanyadayam. Yaşam fərqlərini yazmaq istəyirəm gəlmək istəyənlər göz önündə bulundura bilər.
Buraların gözəl yanı insanın burda olanda özünü hakikaten insanmış kimi hiss etməsidi. Hərşeyin bir adabı var, insanlar gülərüzdü, səs-küy və agresiya yoxdu, overall olaraq xoşbəxtlik yüksəkdir. Ancaq en böyük zorluğu yeni bir həyat qurmaqdır. Çox yüksək skillərə sahib deyilsense bir ev, maşın almaq üçün 10-15 il bəlkədə çox zaman lazımdır. Kirada yaşamaq ilk başta cazip görünür ama hər ay qazandığın pulun yarısı bəzəndə yarısından çoxunu 1 1 evə vermək hesap-kitap ettikdə bir noktadan sonra adamı keriz kimi hissettirir. Yaş öttükcə insan otaq yoldaşları olmadan öz evi olsun istəyir ama oda pahalıya maal olur malesef. Yada kredi götürüb ipotekaya girərək həyata elə davam etmək gərəktir. Ondada 'rat race'də ilişib qalırsan ve həyatın banklara kredi ödəməklə keçir ve mecbursanki işindən möhkəmcə yapışıb qalasan. Bunu görəndən sonra sonra avropada yaşayan dostlarımızlada danışmışıq və onlarda bunu deyəcəklərimi təsdiq edir. Anadan-babadan qalma bir işletme, ev, maşın olduqda, problemləri bir neçə dosttan xahiş etməklə həll etmək dura-dura buraya gəlmənin bir məntiqi qalmır (yaşlı başlı 2 adam olaraq bu nəticəyə gəlməyimiz 1 il çəkdi lol). Ama eğer misalçün azərbaycanda yaxşı bir neçə tanışınız yoxdursa, anadan babadan qalma çox bi şeyə sahib deyilsinizsə, ailə qurmaq kimi bir planınız yoxdursa xaricdə yaşamaq tam sizə görədir. Barista, garson, satıcı ve sayre bu kimi ortalama iş işləyərək Azərbaycanda yaşamaqla burda o işi görərək yaşamaq arasında dağlar taşlar qədər fərq var. Multivisanızda varsa ohh hayat sana güzel. 50-100 euroya dünyanın sanat mərkəzləri olan istənilən şəhərə getmək olar. Doyunca gəz, dolaş,, ye iç, gör. Bütün həyatınız gözəlləşəcək. Ama yox eğer skilləriniz yüksekdirsə, bakıda yaxşı dost çevrəniz varsa buna o qədərdə dəymir. Çünki ən basit şeydə belə burda get gəllərə düşmək əvəzinə bakıda eyni şeyi çox asan həlletmək olur. Yada bir problemlə qarşılaşanda hansısa ailə dostunuz bunu çox tez zamanda həll edir.
3 ildir belçikada yaşayan bir padquram bu yaz bakıya qayıtdı. Kızın indi xaric tecrübəsidə var deyə işdən 7-8min pul alır. Bu həftəsonu sevgilimlə hesap-kitap elədik. Anlıq olaraq son qərarımız maks 1-2 il daha burada qalıb, pul və təcrübə toplayıb geri dönməkdir. Ondan olsa çoxdan dönmüştü istanbula ama iş kontraktı imkan vermir.
Yazdıklarımı bir daha oxudum. baya-baya 'türkiye çok güzel bizim kurulu düzen var' deyen gurbetçilərə bənzədim xd. Ama cidden buralar düşünülən qədər tozpembe değil onu deməyə çalışırdım. Telebe olaraq rahatlık olur ama yetişkin olub həyata atılanda zorluqları görünməyə başlayır. Sadece bunları çattırmaq istəyirdim. Ama erasmus yada master oxumaq kimi imkanınız varsa dediklərimi unudun heç çəkinmədən gəlin mükemmel həyat tecrübəsidir
sözaltıdan əvvəl açıb bir neçə il işlətdiyimiz ilk forum saytımız.
sözaltının ilk 4 moderi orda da var idi, neon, vosabi, rump.
sözlük də ankara da bir qış gecəsi doğulub, o da xaric də yaşayan ya doğulmuş azərbaycanlıdır əslində.
onsuz köhnə birinci nəsillərdən daha çox azərbaycandan uzaqdakıları görürəm aktiv. vatan hasreti.
ama məncə yazı və dil həqiqətən düşünmə prosessimizə kömək etdiyi üçün gəlib burda bir növ kod yazırıq. işlədilən istənilən ifadə linqvistik kod parçasıdır. ilanı dəliyindən çıxara da bilər gizlədə də. konu - nerelere - geldi.
sözlüyə azərbaycan vətəndaşlığı verilsin kompaniyası
29. Aralarında mənim də olduğum, uzun illər keçdikdən sonra ölkəni unudub hər şeyi toz pəmbə görməyə başlayan yazarlar topluluğu.
Xaricdə yaşadığın anılar , doğulduğun ölkədəki anılarının sayısını keçəndən sonra ölkə həqiqətlərindən tamamən uzaqlaşırsan. Ölkəyə addım attığında artıq turist kimi hiss edirsən. Hər şey sənə "havalı" gəlir, insanlar sən qısa müddətli gəlmisən deyə (15 ildə bir) sənə çox yaxşı davranır, üzüntülərini, problemlərini gizlədir. Sən də hər şeyin dəyişdiyini, düzəldiyini sanırsan. Elə ki bürokratik bir problem yaşayırsan, onda başa düşürsən ki, yaxşı ki getmisən, yaxşı ki bunlara məruz qalmırsan. Heç nəyin dəyişmədiyini gördüyün an bütün geçmişin artıq romantik olmaqdan çıxır.
Bunlar xaricində amerikanı deyə bilmərəm amma avropa və türkiyə adına danışacaq olsaq, artıq heç bir şey əvvəlki kimi deyil. Bir müddət euforik hiss edəcəksiniz. Kiminə görə bir neçə ay, kiminə görə isə bir neçə il. Sonra getdiyiniz yerin də problemləri gözünüzə batmağa başlayacaq.
insanoğlu digər heyvanlar kimi adaptasiya ilə həyatda qalır. Amma eyni zamanda psixolojik olaraq yenə ən böyük düşmənimiz adaptasiyadır. Yaşadığınız yer dünyanın ən mükəmməl yeri belə olsa(ki bu imkansızdır) bir müddət sonra özünüzə yeni problemlər tapacaqsınız.
Hələ ki materyalistsəniz vay halınıza. ilk öz pulumla aldığım sport avtomobilimdə dünyanın ən xoşbəxt insanı idim. Amma çox keçmədi ki yeni avtomobillərlə test sürüşü edib öz avtomobilimdən soyudum.
ilk lüks saatımı öz puıumla alanda hər gün qoluma taxıb hər dəqiqə saata baxardım. Ama bu saatlardan yüzlərcəsi olan insanları gördüyümdə artıq o qədər manik hiss etməməyə başladım.
ilk dəfə ölkə dəyişəndə, yeni biriylə tanışanda, yeni mənzilə daşınanda, yeni əşyalar alanda insan həddi hüdudu olmayan euforiya yaşayır. Amma zamanla materyalizmin xoşbəxt etmədiyinu görürsüz.
Əgər buraya qədər oxudunuzsa yazdıqlarımın xaricdə yaşamaqla əlaqəsi nədir deyə əsəbləşdiyinizi görə bilirəm.
Dostlar xoşbəxt olmaq, qanad açıb uçmaq, zəncirlərini qopartmaq, azad hiss etmək.... bunlar heç birisi tək bir şeyə bağlı deyil. Zamandan və məkandan bağımsızdırlar.
Siz əgər xoşbəxtliyinizi hərhansı bir materyala bağlayırsınızsa , adaptasiya sizi bataqlıq kimi içinə çəkib məhv edəcək.
Hər yerin öz problemləri var. Hər yerin yaxşı və pis cəhətləri var. Mən vətən sevgisi pompalamıram amma heç bir yer mükəmməl deyil. Xoşbəxtlij hər yerdən bağımsızdır. Sizin sahib olduqlarınızın onda birinə sahib olub sizdən xoşbəxt insanlar var. Dünyanın böyük hissəsi yaxşı ölkələrdə yaşamırlar.
Yaxşılıq da görəcəlidir. O yaxşılıq bəlli zaman və şərtlərdə intihar səbəbi ola bilir. Məşhur olan çox dostum var. Hər gün bir ölkədə gəzən, tüm sərhədləri heç edəb dostlarım. Amma bir müddət sonra xoşbəxtliyin bu olmadığını anladılar.
Harda xoşbəxt hiss edirsizsə oraya gedin. Amma unutmayın ki dünyada sınırsız heç bir şey yoxdur. Siz xoşbəxtsizsə şərtlər yaxşıdır, siz xoşbəxt deyilsizsə dünyanın ən yaxşı dediyinuz ölkəsi belə sizi sonsuz xoşbəxt edə bilməyəcək.
1. sözlüyə azərbaycanda yaşayan yazarlardan daha çox bağlanan yazarlardır zənnimcə. istər istəməz insan kimləsə danışmaq, baş qatmaq istəyir, olan bitəndən xəbərdar olmaq üçün və.s
25. bir gün aralarına mənimdə qarışacağını ümid edirəm,gedən və yaxud getmək istəyən ağlı başında,insani dəyərləri yerində olan hər bir yazara uğurlar arzulayıram,bu entrni yazmaqda məqsədimdə,özümündə bir gün başqa ölkədən baxıb bu yazımı görməyimdir.
12. böyük bir qismi oxumaq məqsədilə xaricə getmiş yazarlardı. deyəsən aralarında bir mən sırf başqa ölkədə qala bilmək üçün universitet qazanır sonra da atır deyəsən. ümid edirəm ki qayıtmaq məqsədi ağlından belə keçməyən yazarlar da vardır, zira bakıya təzə gəlmişəm və burda özümü turist kimi hiss edirəm, ediləcək işlər qabaqdadı çünki, əsas odu buradan özüvüzü soyudun -*
13. -geriyə qayıtmayan binamus olmağı çox istəyən yazarlardı. amma təəssüf ki, qürbətçilikdən immunitet qazanmaq hər kişinin işi deyil. tez ya gec qayıtmalı olursan. necə deyərlər tutuzdura bilməmisənsə elə bir yol qalır o da geri qayıtmaq.
-indidən canını dərd götürən yazarlardı. qayıdanda əvvəlcə narahat edən problemləri indi daha qabarıq görəcəksən; haqsızlıqlar, özbaşnalıqlar və s. daha çox üstünə-üstünə gələcək.
yenidən ölkədən çıxıb gedə biləcəksənmi? müəmma. qalıb nə qələt edəcəksən? müəmma.
-iki dağın arasında qalan yazarlardı. nitzsche demişdi deyəsən: ümid fahişədir, əziyyəti sevir. day nağayraq düzmüşük onun dalına, hara sürüse ora gedirik.
bir də ki, keflərini heçnəyə görə pozmamalı olan yazarlardı -*
14. anladığım qədəri ilə sözlüyüb yarısından çoxudur. ona görə də azərbaycan gündəmi ilə bağlı çpx entry yazılmır. çünki yazarların çoxu xaricdə oxuyanlardır, və gündəmi yazmaq üçün yox oxumaq üçün girirlər, ama görürlər yazan yoxdu -*.
olduqları ölkələrin, şəhərləri, filmləri, yazarları, insanları haqqında bol-bol yazmalarını istəyirik.
28. (bax: macar bəyi)
Aralarında mənim də, olduğum sözlük yazarları.
Hər bir Azərbaycan gənci kimi mən də bu arzu ilə böyümüşəm. Ağlım kəsəndən, sorğulamağı bacarandan, Ölkədə baş verən hər pis şeyi lənətləyirəm, “bir gün burdan cəhənnəmi qurtaracağam” deyə düşünürək böyümüşəm. 18 ildən sonra hər şeyi - ailəni, dostlarını, mədəniyyətini və Bakını - atıb sıfırdan başlayacağını heç vaxt təsəvvür etmirsən. Xüsusən də hava limanında beynəlxalq gedişlərin imzalandığını görəndə “ Azərbaycan səni yendim deyirsən içindən. Bu vaxta qədər hər şey xəyal etdiyiniz qədər gözəl olur. Siz çox səy göstərdiniz və arzunuza çatırsınız. Amma o 18 il heç vaxt keçib getmir.
ilk köçəndə bütün keçmişinizi o ağır çamadanlarda daşıyırsınız və bu ilkin itki hissi oraya yerləşdikdən sonra sizi vurur. Başqa ölkədə təksiniz. ilk həftələrdə dünyanı öyrənən və hər cür həyəcanı yaşayan bir turist kimisən. Amma zaman keçdikcə köhnə vərdişlərinizi başqa ölkədə axtarmağa başlayırsınız. Yeni dostlar qazansanız belə, o xatirələri nə qədər canlandırmaq istəsəniz də, bu, baş vermir. Bəlkə də dil və mədəniyyətə görə söhbətlər mənə dayaz göründü.
Burada Azərbaycanlılarla keçmiş həyatlarınızdan danışmaqdan çox uzağa gedə bilməzsiniz, amma yenə də onlarla birlikdə özünüzü bir az daha rahat hiss edirsiniz. Ancaq ekoloji faktor daha ağırdır. Axı hər insan fərqlidir və onlar sizin Azərbaycanda qurduğunuz mühitdən deyillər. Nəzərə alın ki, əvvəlki nəsil bir az kobud idi.
Azərbaycana hər səfər etdikdə, qaldığınız müddət ərzində hipomaniya vəziyyətinə düşürsünüz. Hər şey möhtəşəm və qüsursuz görünür. Uğurla gələn qürur hissi də var; insanlar, düzünü desəm, Azərbaycandan “qaçdığınız” üçün sizə paxıllıq edir. Siz uzaqda olduğunuz müddətdə dostlarınız və ailəniz öz həyatlarına davam etirlər. Yaxa qurtarmağa çalışırsan, amma heç bir nəticə yoxdur. Bilmirəm, biz yoxkən ata-anamızın qocalması, onlarla keçirə biləcəyimiz vaxtın azalması və daha sonra özümüz üçün daha yaxşı bir gələcək qurmaq üçün sərf edəcəyimiz vaxtın günahkarlığını hiss edəcəyikmi?
10. tәxminәn il yarıma aralarına qatılacağım yazarlar. bir ara tәmiz menyudan çıxarmışdım xarici, düzü indi dә ürәksiz deyirәm. ama nәm için sikim, ikilәmdәyәm hәlә ki. yenә dә:
(bax: reserved)
)