777. səhər yuxudan dururam, deyirəm öz-özümə: “urra, yeni bir gün! maraqlı nəsə olacaq” və s. üstəlik, deməklə qalmır, hətta buna ürəkdən inanıram. ama yavaş-yavaş, günün ortalarından başlayır, artıq gün bitəndə içimə elə bir hiss düşür ki, sanki həqiqətən də bütün yaşadıqlarımın mənası yoxdur. hamı yatandan sonra içimə elə bil öküz oturur. gün ərzində yeyib-içirəm, dərs oxuyuram, bitirmək üzrə olduğum romanımı yazıram, yürüyüş edirəm, ancaq günün sonunda içimdəki o “mənasızlıq” hissi keçmir ki, keçmir. sanki bütün günü həyatımda nəsə olaganüstü nəsə olsun istəyirəm, bilmirəm, bəlkə də yenilik lazımdır.
gecəni sevsəm belə, gecənin dərinliklərində beynimə yapışıb çıxmayan düşüncələri sevmirəm. keçmişdə etdiyim səhvlər, insanların mənə keçmişdə dediyi iynələyici sözlər bir gün olsun yadımdan çıxmır. ama bir yandan düşünürəm ki, o səhvlər olmasa, nə olardı? indiki təfəkkürdə olmazdım. ama yenə də olmur, ilişib qalmışam keçmişə, unuda bilmirəm. hər şey yaxşı ikən ən dibə vurmaqda artıq xasiyyət halına gəlib. düşünün, həyatımda hər şey yaxşılaşır, xoşbəxtəm, bir anda hər şeyi məhv edirəm, ya bilərəkdən, yada bilməyərəkən, ama əsas odu hər şey sonlanır. nəysə amk, mənə ciddi mənada dost lazımdır, ama kiminlə dost olun bilmirəm. sözlükdə dost axtaranlar yazsın. ciddiyəm. ama sanalda danışıb, ən sonda yaxşı münasibət gedərsə görüşə biləcəyim biri lazımdır, bakıda yaşayanlardan.