izlədiyim filmdə (in the mood for love) klişe səhnələrdən biri diqqətimi çəkdi. qadın sevdiyi kişiyə zəng edir, amma danışmır, səsinə qulaq asır. birinin səsi üçün darıxmaq çox yad gəldi. yəqin, belə şeylər ancaq filmlərdə olur. elə bilirəm, günümüz sevgisi özü də filmlərin təqlidindən başqa bir şey deyil. rejissorun bundan əvvəl baxdığım filmi (fallen angels) daha real hiss etdirirdi. playlistləri isə möhtəşəmdi.
şərhlər: