177. ibtidai sinifə aid olan xatirələrdir. Niyəsə mənim ibtidai sinif rəhbərim mənimlə bərk düşnüşmüşdü. Günü bu gün səbəbini bilmirəm, hansı səbəbdən yekə arvad 7-8 yaşında uşaqla prinsip apararki blət. Hərcür variantla məni qaralayırdı, tualetə icazə vermirdi, nəm lövhəyə çıxardıb məzəyə qoyurdu evdən yemək gətirməyimi. Dərsdə məsələn hamı danışırdı imenni məni danışdığıma görə döyüb 2 yazırdı. Sinif yoldaşlarım da balaca uşaqlardı, onun dediyinin təsirinə düşürdülər məni danışdırmırdılar, kollektiv harasa gedəndə çağırmazdı valideynləri. Heç yadımdan çıxmaz bir dəfə nə qədər yalvardım tualetə icazə vermədi mən də dözə bilmiyim qaçdım sinifdən tualetə. Qayıdanda məni döyüb düz 1 saat küncə qoymuşdu, özdə dizlərim üstə. Zaman keçdi gəldim 10-11-ci siniflərə. Bu müəllimə də 4-cü sinifə qədər dərs deyib mənə. Nəysə atamı tutub şikayət eləyirdi ki bəs uşaq məni görəndə salam vermir, hamı imtahan nəticələrini atıb mənə bu uşaq yox, köhnə sinif uşaqları yığılıb gəlib bizə amma oğlun yox. Day bi zəhmət eləmiyim də. Yox hələ durub sənə hörmət mi eləyəcəm. Məktəbə qədər mən dəhşət sosyal bir uşaq olmuşam, bağçada da oğlanlı qızlı hamıyla dost idim. ibtidai dövrlər necə iz buraxdısa əsər əlamət qalmadı bu sosiallıqdan, özgüvən zad sikdirdi, nitqim pozuldu. Düzdü sonralar bir qədər düzəldi amma hələ də əziyyət çəkirəm bir kollektivə isinişməyə, arada tanımadığım adamlarla danışanda nitqim pozulur. Ara sıra görürəm o müəlliməni, məktəb bizim evə yaxındı deyə yolum düşür yanından. Hər dəfə də göznün içinə baxıb salamsız zadsız keçirəm. Bir dəfə də məni çağırdı yanından keçəndən sonra, özümü eşitməməzliyə vurub keçdim.