790. Əvvəllər çox həvəslə yazardım.. indi günlərdir buraya yazmaq üçün özümü məcbur edirəm günlük. bilirsən, bir vaxt gəlir, görürsən ki istər yaz, istər danış, istər çıx dağın başına ula, özünü öldür, xeyri yoxdur. Bunların heç biri ürəyindəki yükü azaltmır. əksinə, daha da artırır və bir gün altında əzilirsən. danışmağa da yazmağa da gücün qalmır. Hazırda o yerdəyəm...
bu həyatın mənə öyrətdiyi ən vacib şeyi buraya yazmaq istəyirəm ki, bəlkə buranı oxuyanlar sırğa edib qulaqlarından asarlar. həyatda nəyə "əsla etmərəm", "bu biabırçılıqdır", "bu əxlaqsızlıqdır", "bu yolverilməzdir" kimi böyük-böyük sözlər işlədirsənsə, mütləq bunlar bir gün sənin öz başına gəlir və sən o hekayədəki biabırçı, əxlaqsız, yolverilməz işlər görən, qaranlıq tərəf olaraq çıxış edirsən. o zaman onları da anlamağa başlayırsan. Əslində nələr yaşadıqlarını, bunları hansı motivasiya ilə etdiklərini görürsən... ona görə də məsləhətim, kimsəni amma heç kimsəni, hətta ən cındır adamı belə qınama, əziz oxucu. Böyük-böyük danışma... gec ya da tez mütləq başına gələcək.
niyə belə bir giriş etdiyimi soruşsan günlük, aprel ayından bəri yenə əsla etmərəm dediyim şeylərin baş rolundayam. bu yaşadıqlarımı buraya yazmayacağam amma məni belə məhv edən heç nə olmamışdı. Hər dəfə bitdi daha sakitlik olacaq deyirəm, bu səfər çox daha gözlənilməyən şeylər gəlir başıma. ilk dəfə deyil bu başıma gəlir ki, heç nə artıq mənim iradəmdən asılı deyil və əlimdən gələn hər şeyi etdim... amma ilk dəfə bu qədər ağrıdır məni bu. məni çürütdü, ciddi-ciddi içəridən çürüdüyümü, gündən-günə bir az daha öldüyümü hiss edirəm. ancaq nəfəs alıb-verməkdir bu, yaşamaq deyil. Artıq yaşamaq da istəmirəm. bunun adı yaşamaq deyil. özümü bir qaranlığın içinə atdım, ordan çıxmağım mümkündür amma ümid ulduzlar qədər uzaqdır. həyata qarşı çox böyük nifrətim var. Amma daha ona qarşı mübarizə aparmayacağam. Bəlkə savaşmağı dayandırsam o da məni yaxında rahat buraxar günlük... çox yaşamayacağımı hiss edirəm.