1. Qış axşamı. Evdə təkəm, pəncərədən qar yağır, otaqda yalnız sobanın xırıldaması və mənim nəfəs alverim. Əllərim buz kimi – gün boyu küçədə donmuşam, barmaqlarım hissizləşib. Amma içimdə elə bir od yanır ki, bu soyuq məni daha da azdırır.
Sən gəlirsən. Paltarı çıxarmadan, birbaşa üstümə. Mən sənin boynuna sarılıram, əllərim soyuq-soyuq boynuna dəyir, sən qımıldayıb “ayy, nə qədər soyuq!” deyirsən, amma gülürsən də. Mən bilərəkdən əllərimi daha aşağı salıram – köynəyin altından, birbaşa sinənə. Barmaqlarım dərinə batır, məmələrin əvvəl sərtləşir soyuqdan, sonra isə əriməyə başlayır əlimin içində. Sən inildəyirsən, amma geri çəkilmirsən – əksinə, daha yaxın gəlirsən.
Əllərim hələ də buz kimi, amma sənin məmələrin od tutub yanır. Mən onları ovucumda sıxıram, barmaqlarımın ucunda fırladıram, hərdən qəfil sıxıb buraxıram ki, səsini eşidim. Sən başını arxaya atıb “davay et, daha soyuq elə…” deyirsən. Mən də eləyirəm – əllərimi bir az kənara çəkib, nəfəsimlə isidirəm, sonra yenə buz kimi yapışıram. Kontrast elə dəlidir ki, sənin bədənin titrəyir, mənim də içimdəki od alovlanır.
Sən artıq dözə bilmirsən. Məni divana yıxıb üstümə çıxırsan, əllərimi başımın üstündə tutursan ki, hərəkət edə bilməyim. indi sənin əlin mənim şalvarımın içindədir, amma mən hələ də sənin məmələrini buraxmıram – soyuq barmaqlarımla onları elə sıxıram ki, sən gözlərini yumub inildəyirsən.
Qar yağmağa davam edir. Otaqda yalnız bizim nəfəsimiz, iniltilərimiz və sobanın xırıldaması var. Soyuq əllərim sənin isti məmələrində əriyir, sənin isti məmələrin mənim soyuq əllərimdə alovlanır.
Bu gecə qış bizi yandıracaq.