163. əvvəl bu barədə düşünmürdüm belə. indi də elə düşüncəm yoxdu, amma bunu tək çıxış yolu kimi görənlərin motivlərini anlamağa yaxın olduğumu düşünürəm. məncə, intihar – düşünülənin əksinə, dünyadan yox, özündən qaçışıdır insanın. onsuz da bu bədənin bizə müvəqqəti verildiyini, bir gün əlimizdən alınacağını bütün dinlər deyir. bir növ bizi əsir edən bu ətdən qutunu soyunmaq, zehnindən qaçmaq üçün bir yol kimi gəlir. bəzən insan zehni dözülməz olur, düşüncələrin axışını dayandırmaq, beyni keyitmək üçün əl atılmayan vasitə qalmır. özünü stefan zweigin "şahmat" əsərindəki personaj kimi hiss edirsən, sanki özün özünlə qapana qısılmısan. bu başqa bir adam da deyil ki, tərk edib gedəsən. onunla yaşamağa, onu beynində yaşatmağa məcbursan. söndürmək üçün isə geriyə bir yol qalır.