3. köhnə yazar sayılarammı bilmirəm, ümumiyyətlə az sayda entrylərimi nəzərə alsaq yazar sayılarammı onu da bilmirəm, amma anyone yazdığı kimi arada yazmaq ehtiyacım olanda gəlib bura baş çəkirəm. Onun entrysindən cəsarətlənib, mən də onun kimi öz gəldiyim vəziyyəti yazmaq ehtiyacı hiss etdim. Başlığı da artıq köhnə yazarların ürəyindəkiləri yazıya tökmək üçün istifadəsinə vermək olar.
Mən sözlüyə ilk daxil olanda 14 yaşım olardı, üzərindən 12 il keçib, amma o zaman burada yazılanlar mənim hazırda olan düşüncə tərzimin, dünyaya olan baxışımın, zövqlərimin formalaşmasında böyük rol oynayıb.
O zamanlar özünü inkişaf etdirən, ölkədən xaricə çıxan yazarlara baxıb həsəd apardığımı, özümün də getməyim üçün planlar qurduğumu xatırlayıram.
Hazırda çatdığım nöqtə qənaətbəxşdir: uzun müddət davam edən fiziki və psixoloji mübarizədən sonra istədiyim ölkədə, istədiyim ixtisasda, sabit gəlirli və illərdir sevdiyim insanla birlikdəyəm.
Əslində hazırda dünyanın ən xoşbəxt insanlarından biri olmalıyam bəlkə də. Amma deyiləm... səbəb: bu fazadan öncə olan maraqlarımın hamısı ölüb. Əvvəllər gedim istədiyim hər şeyi edəcəm dediyim şeylərdən heç birini etmirəm.
Keçmiş vərdişlərimi də itirmişəm. Bir şeylər izləməyə özümü məcbur edirəm, kitab ümumiyyətlə oxuya bilmirəm, əvvəl zövq aldığım rəsm çəkmək, hazırda iki saniyəlik karandaşı əlimə almaqla əvəz olunub. Musiqi dinləməyi hələ də sevirəm, ancaq illərdir həvəsində olduğum gitar, pianonu almaqla kifayətlənib, evdə suvenir kimi saxlayıram. Günlük həyatım işə gedib, evə qayıdıb, saatlarla sosial şəbəkələrdə, arada bir dostlarla vaxt keçirməkdir.
Bu qədər həvəssizliyimi özüm də açıqlaya bilmirdim, nə olduğunu anlamırdım. Sonra 2 həftəlik məzuniyyətimdə ölkəyə qayıdanda, illər öncə aldığım, həvəslə öyrəndiyim ukulelemi gördüyümdə o marağımın yenidən qayıtdığını gördüm. Üstünə gedib 10 ədəd oxuyacağam düşüncəsi ilə kitab aldım.
Hazırda məzuniyyətimin bitməsinə az qalıb və qayıtdıqda yenidən o ruhumun öləcəyini, özümü bir şeylərə məcbur etməyə çalışacağımı, amma o kitabları oxumayacağımı, yenə əlimə karandaş almayacağımı bilirəm.
Qəribə bir şəkildə, digər ölkədə yaşayanın artıq bezmiş, yetkinləşmiş, çox şeyə marağını itirmiş biri, azərbaycanda olanın isə o 14 yaşında olduğu kimi hər şeyə maraqlı, can atan biri olduğunu öyrəndim.
Ona görə də hazırda burada yazıram, əvvəl burada mesajlaşdığım, müəyyən qədər yaxın olduğum, mənə böyüməkdə kömək edən yazarların hazırda nələr etdiyini düşünürəm, onlara yazdığım arzularımın necə ümidlərlə yazıldıqlarını oxuyuram. Yəqin ki, buna da görə də sözlükdən tamamilə qopmuram. Kədərlidir...