164. son iki ildə ilk dəfədir ki, bu qədər ciddi şəkildə beynimə yerləşib. düşünmədiyim gün qalmır. tək problem öləndən sonra nə olacağı ilə bağlı qorxularımdır. əgər bu qorxunu aşa bilməmişəmsə, deməli, hələ ölməyə hazır deyiləm.

inanclı biri deyiləm. yaxın zamanda çox yaxın bir dostumu itirdim, məni çox təsirləndirdi, onu atamdanda çox sevirdim rəhmətliyi. o isə inanclı idi. onu torpağa tapşırandan sonra daim onu düşündüm, çox üşüyərdi; görəsən indi üşüyürmü? deyə fikirləşdim.

mən də üşüməkdən qorxuram, öldükdən sonra bütün dinlərdəki hər hansı bir tanrı tərəfindən mühakimə olunmaqdan qorxuram.

bu qorxunu aşandan sonra artıq bir şey qalmayacaq.

bəzən camaat içində çox ağır gəlir. bir anda özümü dənizə atsam, nə olar ki, deyə düşünürəm. demək ki, intihar üçün də “uyğun günüm” olmalıymış…