819. sabah lap tez durmalıyam deyə yerimə girmişəm, zillənib tavana baxıram. beynimdəkiləri boşaltsam, bəlkə gözümə bircə damcı yuxu girər deyə sözlüyə girdim.
iki ildən çoxdur ki, işləyib komfort zonam halına gələn toxic mühitdən ayrılıram. ayrılmağım da ayrı qalmaqallı oldu, orası ayrı. bilirsən bu nəyə oxşayır, elə bil üfunətli bir yerdə oturmusan, amma qoxuya öyrəşmisən deyə durub gedənə qədər hiss eləmirsən ki, burnunun dirəyi qırılıb. ki kənardan "ideal" görünüb içdən iylənən yerlər də az deyil. hər nədirsə, dəyişikliyin yaxşı olduğunu düşünürəm. ağac deyiləm ki, bir yerə kök salım (!)
ən böyük xəyallarımdan biri xaricdə oxumaq olub. bu gün "dp" proqramı ilə detallarına kimi maraqlandım və həvəsdən düşdüm yenə. çətinlik görən kimi daha da üstünə getmək əvəzinə həvəsdən düşürəm, belə olmağım mental olaraq da yorur, özgüvənim zədələnir. bilirəm ki, istəsəm, sonuna qədər dirəşsəm, mümkünsüz deyil. amma bir tərəfim qorxur və məni də suallarla qorxudur. "tutaq ki, hər şey düzəldi, gedirsən. yad ölkədə necə güvənli qalacaq yer tapacaqsan? öz ölkəndə kirayədə, ailəndən kənar qaldığın olmayıb" dorm qiymətləri həftəlik 600 manatdan yaşayan ölkədə bir il yaşamaq gözümü qorxudur. yenə də, inadkar, sonuna qədər getmək istəyən tərəfim yerindədir, sadəcə səsi qorxularım tərəfindən boğulur. bilirəm ki, sonuna qədər getməsəm, əlimdən gələni etməsəm, gözüm hər zaman arxada qalacaq. eybi yox, lap sonda alınmadığı ssenari gerçəkləşsin, ən azından özüm qarşısında gözükölgəli olmayım ki, cəhd belə eləmədin. qorxularımın yox, hədəflərimin dalınca getməliyəm. o "padderjka"nı başqaları yox, gərək ən çox özün verəsən. başqalarının dəstəyindən və inamından asılı olanda, onlar olmayan kimi yenə əvvəlki pointə qayıdırsan. hamıya inad, ən çox özün özünə inanmalısan. dəli kimi, yersiz də olsa, egolu da görünsə, bacaracağına inanmalısan.

bir də hər şeyi bölüşməməlisən. zibilə qalsın ki, prosesdən xəbərim olmayanda məni gözləyirlərmiş kimi dosta-tanışa car çəkmişdim. kəs səsivi, işivi gör də, lazımdı sənə? indi gəlib soruşanda ki "noldu, gedirdin?" qırıla-qırıla qalıram. o da ayrı demotivasiya səbəbidi, amma xarici faktorları söndürmüşəm. bir səhvdi eləmişəm, neyləmək olar, əsas dərsini çıxarıb o qələti bir də eləməməkdir.
yəni ki, belə. bunu həm də ona görə yazıram ki, sabah istədiyim yerlərdə olanda nələrdən keçdiyimi xatırlayım. digital yaddaşın bir şeyi yaxşıdır ki, həmişə səninlədir və əlçatandır. mən də buradakı hissəmə həmişə əlimin çatmasını istəyirəm. çünki sabah o yerlərdə olanda nələrdən keçib gəldiyini unudursan və dəyərini bilmirsən.