827. insan uşaqlıqdan bəri ailə sevgisini hiss etməyəndə, ev dediyi yer ona sığınacaq yox, sadəcə divarlar kimi gələndə, balaca yaşlarından anlayırki, qucaqlayan yoxdur, soruşan yoxdur, anlayan yoxdur, illər keçdikcə bu boşluq böyüyür, gecələr yuxU qaçır, səssizlik ağırlaşır, dərdlər içində yığılır, hər şeyi tək həll etməyə məcbur qalır və nə qədər yaşasa da, nə qədər yol getsə də, bir gün elə bir həddə çatır ki, artıq nə insanlardan gələn soyuqluq, nə həyatın haqsızlığı, nə də taleyin hansı tərəfdən vurması onu təəccübləndirmir, çünki o insan sevgisizliyin içində böyüyüb qaranlığa öyrəşib və bu dünyanın ona heç vaxt mərhəmətli olmayacağını çoxdan qəbul edib