830. Bu il evimdə illərdir ilk dəfə bu qədər istilik, yeni il abu-havası var. iniş ili bu vaxtı otağımda yeni ilə dair ən xırda bir işarə yox idi. Bomboz, çöldə qarlı havaya baxan bir otaq. Bu il isə...
Heç nə yox aldığım yeni il temalı winter bakery, cozy fire, vanilla almond kimi şirniyyat evi qoxan şamların yarattığı ambienslə, bol rəngarəng çılçıraqlı, yeni il ağaclı isti otaq çöldəki qarlı mənzərə ilə birlikdə adamı qucaqlayır (god, cümləni yazana kimi...) ən gözəl tərəfi isə odur ki, bu mənzərə mənim yeniyetməlik xəyalım idi. O vaxtdan bu vaxta çox insanla əlaqələrim qopdu: bu xəyalları qurarkən heç vaxt ayrılmağı arzu etmədiyim ərgənlik dostlarım (təbii olaraq*) və də ailəm (bütövlükdə). Ailəmdən qopmuş, özbaşıma, inkişaf etmis bir ölkədə belə gözəl bir qış günü mənim illərdir ürəyimdə olan, lakin ailədən qopmuşluğu həm həssaslıq və özünü günahlandırmaqdan, həm kimlərisə (özü də ailəni) tərk etməyi özünə yaraşdırmamaqdan nə oyanlıq olabilirdim, nə bu yanlıq.
Bunları məyusluq üçün yazmıram - əslinə qalsa o qədər məyusluq və yas = eynilə bir o qədər celebration və party (əgər başımı qaldırıb baxsam). Bu halda isə, bugünümü pozitiv parti fırtınasından qabaqkı səssizlik olaraq görmək olar. -*
işin düzü bu ailədən qopmuş olmaq məsələsi - özü də mənim kimi həssas, heç vaxt bunu xəyal belə edə bilməyən biri üçün - aya getmək qədər qeyri-adi və egzotikdir. Ay, bəli bizim çoxumuz gördüyü, lakin getmək sadəcə xəyaldan ibarət olan bir yerdir. Lakin bu sərhədi keçməyin özünün yaratdığı pozitiv dinamika hissi belə... Ailəm, sağlam fərdlər deyildi, onlarla sağlam şəkildə qopmuş olmaq və üstəlik belə gözzzəl, cute, genbol həyatın qabağında açılması, uşaq vaxtı lunaparka təkbaşına buraxılmaq kimidir.