32. Bütün gün eyni sıxıcı ayaq işlərini görməkdən başqa bir şey deyil. Hər şeydən məhrum, hər şeydən uzaq. Xırda bir daşı belə götürüb qırağa atmaq ağır gəlir adama. meyxana eşitməkdən qulaqlarım qanayırdı. insan ilk növbədə ailəsi və dostları üçün darıxır təbii ki, amma bunlardan sonra ən çox musiqi üçün darıxmışdım. Gələndən saatlarla killswitch engage dinləyib ayların həsrətinə son qoydum nəhayət. Naxçıvan ləhcəsindən ayrı, havasından ayrı iyrəndim. Və ən əsası, “kişilik məktəbi” deyənlərə kafam girsin. Sözdə Kişilik məktəbində dönən lgbt ortamı başqa heç yerdə yoxdur. 70-80 nəfərin bir yerə salındığı hamamı demirəm hələ. Uzun saç-saqqala da geri qayıtmağın sevincini yaşayıram. Bu mövzuda çox şey yazmaq olar amma bəlkə başqa bir vaxt, başqa bir entry-də.