15. bunu dilə gətirmək bir yana, qəbul etməyim çox uzun çəkdi. həssas və duyğusal biriyəm. bunu zəiflik hesab elədiyim üçün yumor və artistliklə maskalamağa, vecsiz görünməyə çalışıram, amma bəzi insanlara keçmir, içimi görürlər. bu emosiyaları vaxtaşırı gündəliyə yazmalıyam, ümumiyyətlə, mütəmadi olaraq içimi boşaltma ehtiyacı duyuram. hisslərimi paylaşa bilməyəndə depressivləşirəm, sırf o cəhətdən sosiallaşma istəyi olur, yoxsa dəhşətli bir insan sevgim yoxdur. bütün bunları qəbullandığım üçün rahat yaza bilirəm. deyəsən, böyümək – "emosiyaları söndürməyin" o qədər də "cool" olmadığını, hətta bu şəkildə yaşamaqdan həzz ala bilmədiyini anlamaqdır.