845. Axşam evə qayıdırdım. Öz dünyamda özümçün mahnı qulağımda girdim məhləyə. 3-5 metr qarşıdan qara paltoda, hardasa 22-23 yaşında, xoş görünümlü bir qız gəlirdi. Mənim də bir əlimdə bağlanmış zontik, o birində aldığım hədiyyə qutusu - ikisi də dolu. Qız çataçatda durub nəsə dedi. Gülümsünüb əlimlə işarə elədim ki, bir dəqiqə dayansın, əlimin birin boşaldım, özümü rahlayıb mahnını dayandırım. Qulaqlığı çıxaranda gülümsünüb, mahnımı böldüyü üçün üzr istəyib məhlənin yanında açılmış alış-veriş mərkəzinin yerin soruşdu. Ora da durduğumuz yerdən 30-40 metr o yandadı, 1 dəqiqə çəkər, ya çəkməz ora çatmaq. Normalda "plaşatka"nın solundan - onun gəldiyi tərəfdən gedirəm evə. Soruşduğu yeri də sağından gedəndə tapmaq olur. Mənimçün də hansı tərəfdən getsəm eyni məsafədi, eyni yoldu. "budu buradı", - deyib işarə elədim. Sonra da: "Elə ordan keçəcəm, gəlin göstərim", - deyib iki maşının arasından birinci keçsin deyə əlimi uzatdım. Günün son xırda yaxşılığı olacaqdı mənimçün, kefim açılacaqdı, ona görə də bir rahatlıq gəlmişdi. Həm də qız qəşəng idi görünüşcə, bunun da təsirin danmaq olmaz. O an fərqindəydim yolumu qəsdən dəyişdiyimin açıqca görünməsinin, amma ona da okey idi, gülümsünüb təşəkkür elədi. Durğun getməyək deyə də qısa söhbətə açdım. Ara yerdə də pislədim ki, bəs sosial mediada reklamı getdiyi qədər yaxşı, məsləhətli yer deyil, gərəksiz baha satırlar. "Yerində olsam, burdan nəsə almazdım". Dedi onsuz da çemodan alasıdı. "Çemodandı da, nə qədər pis ola bilər ki? işin görsün -*". Belə də dedi. instadan tapıb danışıbdı zatən hər şeyi. Mənim dincliyim qırağa, qız məndən də rahat tip izlənimi verdi. Bütün günü rəsmiyyət içində olmağım cəhənnəm, əzəldən bəri "siz"li danışsa belə dialoqu çox rəsmiyyətdə saxlamayan, sərbəst, rahat davranan, "small talk"lara tez uyğunlaşıb dil tapan tipləri görəndə avtomatik könlüm açılır. O an da çox xoş bir aura vardı. Amma gəlib çatırdıq uje. içimdən çemodanı səyahət məqsədli alacağı üçün hara gedəcəyindən söhbət açmaqdan tutmuş, son dediyi şeyi zarafata salıb, aranı bir az da yumşaldıb, dialoqu uzadıb onla bir az da vaxt keçirmək keçdi. Zatən tanımır, rahatlıqla yolu 2-3 qat uzada da bilərdim. Amma dayanıb göstərdim ki, giriş orasıdı. Sağollaşdıq. Yenə də bir neçə saniyəlik dayanıb arxasınca baxdım. Sonra gözümü sıxıb yoluma düzəldim.

O an elə inanılmaz təsadüfi analogiya idi ki, fərqinə vardığım an elə bil kimsə sifətimdən kuvaltla vurdu. O cür təsir yarandı məndə. Eyni anda həm ayılmaq, həm də anlıq reallıqdan qopub göt-baş olmaq kimi. Alayarımçıq formada bir anlıq illər əvvələ qayıtdım sanki. Orda durduğum moment, bloka qədər 50 metrlik yol, ümumən zaman sonsuz gəldi. Beynimdən o qədər fikir, gözümün önündən o qədər şey keçdi ki, necə gəldim, özüm də bilmədim. illərdi bir nəfər xaric (ona da allaq-bullaq) heç kimə danışmağa belə dilim gəlməyən, heç fikrimi toparlayıb yaza da bilmədiyim hər şey gəldi canlandı, basırdığım yerdən duyğularım dirildi. Konkret iki yerə bölündüm. Bir tərəfdən tez-tələsik bir bəhanə uydurub, o biri girişdən girib qızla "təsadüfi" rastlaşıb, dialoqu uzatdıqca uzadıb tanış olmaq, bu qədər zaman sonra o cür anı, bu duyğuları yenidən yaşamaq üçün "bəlkə"lər didirdi məni, ürəyim çırpınırdı. Bir yandan da belə şey eləsəm, istədiyim kimi olmasa, lap elə olsa belə hərəkətimdən utanıb, özümə qismən nifrət edəcəyim, bağışlamayacağım ağlıma gəlirdi. Kiminsə xırda xahişindən istifadə edib, "girişib" fürsəti dəyərləndirməyə çalışacağım üçün yox. Necə izah edim bu durumu bilmirəm.. O qədər şeyə hörmətsizlik, tapdıyıb keçmək, sanki yazını qaralayıb üstünə nəsə yazmağa çalışmağın verdiyi utanc idi. Nəysə, yenə də fikrimi izah etməyə söz tapmadım.. Yazarkən hər şeyi canlandırıb, xırdalığa kimi izah edə bildiyim halda bir bu məsələdə dolaşıb qalıram, alınmır..

Necə bitirəcəyimi bilmədim. Heç nə, yuxu vaxtımdan 2 saat yarım keçib, siqaretləri bir-birinə calaq edib yatmağa çalışıram. Dünən bir sözlük yazarıyla görüşdük, söhbəti açılmışdı buranın. Çoxdandı girmirdim, dedim elə içimi bura töküm, burda qalsın. Vaxt edib mesajlara baxıb yığışıb qalan bildirişlərə göz atım gərək.