851. yenə yazmaq bir dərd aldı. bizim də yolumuz burdan keçir hara getsək. özümü tükənməz bir xəzinə hesab edib, buraxa biləcəyim tək dəniz buradır. aylardır boşuna avar çəkirəm elə bil. gələcək adına heç bir şey düşünmədən günlərimi yola verirəm. bəlkə fəsilsəldir bilmirəm. arada bir problem olanda, ayılıb nə edirəm deyə özümə sual verəndə bədbəxt kimi içməyə getməkdən başqa heç nə gəlmir ağlıma. aylardır içmək istəyirəm, planlaşdırıb içimdəki qurdu doyuzdura bilmirəm. yalnızlıq o qədər ağır, o qədər şirin gəlir ki. nə qayıtmaq istəmirəm yalnızlığımın komalarına, nə də başqa yolum yoxdu ona fikirləşirəm. çətindir sözlük. mən də istəyərdim, vecsiz olub çırpınmamağı seçməyi. yolsuzluq çətindir. nə istədiyini bilməmək. istəyərdim kədərli bir musiqi oxuyum, kədərlə. bunu belə bacara bilmirəmsə, niyə yaşayıram? məcbur olduğum bir şeylərin dalınca qaçmaq elə də ağır gəlmir, amma, yolsuzluq deyilən şey gecələr yatmağa qoymur, gündüzlər bir ot kimi gecəni gözləməkdən başqa bir poxa dərman deyil. fikirləşirəm, görəsən insan övladı ən çox nəyə sahib olsaydı içsəl sıxıntıları minimuma enərdi. bəlkə bir korun təlaşla qaçmağı qədər belə sıxıntı sahibi deyiləm, amma, yerimdə dayana bilmirəm. aylardır bu belədi. yaşım keçir, hələ də əbədiyən saxlaya biləcəyim doğru dürüst xatirə sahibi deyiləm. bir siqaretim var bir də hara dönsəm qayıdıb gəldiyim dörd divar. bilmirəm, sözlük. yazmaq öz mənasını itirənə qədər yazacağam buralarda. danışmağa qorxduğum, özümə belə pıçıldadığım hicran gözyaşlarımı axıda biləcəyim bir yerlərin olması yaxşı gəlir.