77. bəzən ona uyğun insan, övlad və ya canlı artıq siz nə deyirsiniz deyin olmadığımı hiss edirəm. ancaq sonra düşünündə oda mənə normal valideynlik etməyib. əslində düzünü desəm olmur ana sevə bilmirəm səni. qaçıram hər dəfəsində səndən sanki özümdən qaçdıgım kimi səndəndə qaçıram. bir tərəfim səni çox istəmək istəyir bir tərəfim uzaqlaşmaq. ki, çox vaxt ancaq uzaq dururam səndən. ancaq bu dünyada onsuzda hər şeydən qaçmışam səndəndə qaçanda özümdən iyrənirəm. başqa insanların anası ilə münasibətinə baxanda içdən içə ruhumda dərin izlər açılır. sənə qarşı sevgim yoxdu demirəm sadəcə dərdimi bölüşəndə belə gülüb zarafata salıb əşi yenə başladı deməyindən, səni sevirəm sən mənim övladımsan adı altında elədiyin manipulyasiyalardan, elədiyim səhvləri dəfələrlə üzümə vurmağından, saxtalıqlarından, yalanlarından. yorulmuşam. gəl özümüzü aldatmayaq ana sən mənə nifrət edirsən özüdə bu nifrət elə belə nifrət deyil əksinə bəlkədə bizi həm məhv edən həmdə bir arada tutan nifrətdir. ama bir yandan istəyirəm ancaq ağlayım. bilirsən niyə? çünki hər əsəbiləşib sənin üzərinə qışqıranda özüm özümə deyirəm; sən iyrənc övladsan. buda məni içdən çürüdür. ama əlimdən gəlmir ana incimə deyəsən bizdə alınmayacaq. bizim münasibətimiz düzəlməyəcək. ancaq məsələ ondadır ki, əgər mən özümü düzəltməsəm heçkim, hətta heçnə düzəlməyəcək. sənə qarşı içimdə olan kin günü gündən artır ancaq bu kin sadəcə məni zədələyir çünki, özüm özümü yetərsiz hiss edirəm başqa heçnə. nəysə bəlkədə çox düşünürəm.