876. Əziz gündəlik, son günlər skandinaviya depressiyasının ilkin (bəlkə də son) əlamətlərini görürəm - yaşayarkən nifrət bəslədiyim şəhər, işim və insanlarla bağlı şirin xatirələri yada salıb nostalji hisslər keçirirəm. Əslində Bakı heç də pis şəhər deyilmiş, bunu cansıxıcı skandinaviyanın timsalında daha yaxşı anladım, oradakı ən böyük problem cəmiyyətin səndən gözləntiləri və əməl etmədiyin halda cəmiyyətdən kənarlaşdırılmağındır. Əslində gözləntilər istənilən cəmiyyətdə var, amma və lakin absurdluq səviyyəsinə görə fərqlənir. Ümumiyyətlə 23 yaşımdan sonra həyata bivec yanaşıram, ətraf baş verən heç nə məni sevindirmir, ağrıdır ki sevindirmir. Geridə qalan ağrılı, acılı, sevincli və kədərli, amma emosiyalarla dolu gənclik olur. Son günlər fikirlərimdə yad etdiklərimdən biri də ilk sevdiyim qızdır. ilk günlər həyatına mənsiz davam etməsi eqoma toxunsa da, hazırda ailə həyatında yalnız uğurlar arzu edə bilərəm. Dediyim kimi, geridə qalan gənclik xatieələri olur. Ümumiyyətlə bunu niyə yazdığımı anlamıram, çünki hazırda sabah üçün işə yemək bişirməli idim. Prokrastinasiya səviyyəm yüksəldikcə yüksəlir. Mətbəxi yandırmamaq ümidilə